تفسير احسن الحديث (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٧

كلمه‌ها

حبة : دانه . مثل دانهء گندم و غيره .

سنابل : سنبلها . مفرد آن سنبله است .

يضاعف : تضعيف و مضاعفه ، زايد كردن بر اصل شىء است تا دو برابر يا بيشتر باشد .

واسع : صاحب سعه . يعنى فضل و رحمت او وسيع است به معنى وسعت دادن نيز آيد ، مراد از آيه ظاهرا همان است .

منا : منت گذاشتن برخ كشيدن . اصل من به معنى قطع است گويى :

با برخ كشيدن نعمت و گفتن اينكه : آيا از تو دستگيرى نكردم ؟ ! نعمت و اجر آن را قطع مىكند ولى منت از خدا به معنى نعمت دادن است ( قاموس قرآن ) .

اذى : اذيت دادن . ناراحت كردن .

صدقه : صدقه چيزى است كه انسان از مال خود قربة الى اللَّه مىدهد ، اعم از واجب يا مستحبّ علت اين تسميه آنست كه بنده بوسيلهء آن صدق بندگى خود را اثبات مىكند .

حليم : بردبار ( بقره / 225 ) .

رئاء : نشان دادن . رئاء و رياء از مادهء « رؤيت » است ، رياء آنست كه كار خوبى را براى تظاهر و نشان دادن به ديگران بكنيم نه براى رضاى خدا .

صفوان : سنگ صاف اصل صفو به معنى خالص است .

وابل : باران تند « وبل » به معنى شدت است .

صلد : صلد در اصل به معنى سختى است به معنى « سخت » نيز آيد ، سنگى را كه چيزى نمىروياند گويند : حجر صلد .

مرضاة : رضايت خوشنودى .