تفسير احسن الحديث (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٨

بسم اللَّه . . . آيه مستقلى است

همان سبع مثانى است « 1 » .

2 - معاوية بن عمار گويد : به امام صادق عليه السّلام گفتم : وقت خواندن نماز ، بِسْمِ اللَّهِ . . . را در فاتحة الكتاب بخوانم ؟ فرمود : آرى . گفتم : پس از خواندن فاتحة الكتاب بِسْمِ اللَّهِ . . . را با سوره بخوانم ؟ فرمود : آرى « 2 » .

3 - عياشى از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : چرا چنان كردند ، خدا مرگشان دهد بزرگترين آيهء كتاب خدا را گمان كردند كه اظهار آن بدعت است « 3 » .

4 - در روايات اهل سنت نيز چنين است : سيوطى در « الدر المنثور » از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل كرده است كه فرمود : وقت خواندن حمد ، بِسْمِ اللَّهِ . . .

را بخوانيد ، حمد اساس قرآن ، و اساس كتاب و سبع مثالى است ، روايات ديگرى نيز از اين قبيل است .

با وجود اين اهل سنت در خصوص بِسْمِ اللَّهِ . . . سه گروه شده‌اند ، گروه اول مانند شيعه معتقد شده‌اند كه آن آيهء مستقلى است ، عده آنان بسيار است ، ابن كثير آن را در تفسير خود از على عليه السّلام ابن عباس ، ابن عمر ، ابن زبير ، ابو هريره و امثال آنها ، نقل كرده است .

گروه دوم معتقد شده‌اند كه آن در سورهء حمد آيهء مستقل است و در سوره‌هاى ديگر نه .

گروه سوم گفته‌اند : آن آيه مستقلى است ولى جزء هيچ يك از سوره‌ها نيست ، فقط براى تبرك و نشان دادن اوائل سوره‌ها نازل گشته است ( مجمع البيان ) .

( 1 - 2 ) - وسائل الشيعة ج 4 / 746 و 747 . ( 3 ) - تفسير عياشى سورهء حمد .