تفسير احسن الحديث (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٧

شرحها

الف : حرمت رشوه نسبت به رشوه دهنده و رشوه گيرنده در صورتى است كه اين كار براى اتلاف اموال و تضييع حقوق مردم باشد اين همان است كه از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل شده :

« لعن اللَّه الراشى و المرتشى و الماشى بينهما » « 1 »

خدا از رحمت خود دور كرده رشوه دهنده و رشوه گيرنده و واسطه در رشوه‌خوارى را . و حضرت صادق عليه السّلام فرموده :

« الرشا فى الحكم هو الكفر باللّه « 2 »

رشوه گرفتن در قضاوت انكار خداست .

ولى رشوه دادن براى رسيدن به حق قانونى بر رشوه دهنده جايز و برگيرنده حرام است چنان كه فقهاء فتوى داده‌اند .

ب : اموالى كه از طريق چنين دادگاهها به دست مىآيد حرام است و حكم قاضى رشوه خوار ، مال ديگران را بر انسان حلال نمىكند ، حتى اگر قاضى عادل و شرعى در حكم خود اشتباه كرده و به نفع كسى رأى بدهد مال بر تصاحب كننده با علم به واقع ، حرام است .

ج : در اين حكم صلاح افراد و جوامع بشرى در نظر گرفته شده ، فكر كنيد قضاوتهاى باطل و حكمهايى كه در اثر رد و بدل شدن رشوه‌ها صادر مىشود چه بلاهايى بر جامعه بشرى وارد كرده و مىكند .

189 - يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَواقِيتُ لِلنَّاسِ وَ الْحَجِّ .

لفظ أهلّه نشان مىدهد كه سؤال از هلالها بوده يعنى هلال بودن ماه و به تدريج بزرگ شدن و باز بعد از چندى به صورت هلال ظاهر شدن چه فايده و چه حكمتى دارد ؟ در جواب فرموده : آنها وقتهايند براى مردم و اوقاتند براى حج . يعنى هلالها نشان دهنده اوقاتند .

( 1 ) - سفينة البحار « رشا » . ( 2 ) - كافى ج 7 / 409 كتاب القضاء .