تفسير احسن الحديث (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣١٣

كلمه‌ها

در شكمهاى خود فقط آتش مىخورند ، خدا روز قيامت با آنها سخن نمىگويد و از گناهان پاكشان نمىكند و براى آنها عذابى دردناك است .

175 - آنها همانها هستند كه ضلالت را به هدايت و عذاب را به مغفرت خدا خريدند ، چه چيز آنها را بر آتش شكيبا كرده است ؟ ! !

176 - اين وعدهء عذاب بدان جهت است كه خدا كتاب را به حق ( و براى وحدت ) نازل كرده ( ولى ) آنها كه در زمينهء كتاب اختلاف كردند در تفرقهء شديدى هستند .

كلمه‌ها

كلمه‌ها

ميته : ميت و ميّت هر دو به معنى مرده است . ميته مؤنث ميت حيوانى است كه بدون ذبح شرعى مرده ، خواه خود به خود مرده و يا به ذبح غير شرعى .

خنزير : خوك . جمع آن در قرآن خنازير است .

اهل : اهلال به معنى بلند كردن صداست . ماه را از آن هلال گويند كه به وقت ديدن آن صدا بلند كرده به يكديگر نشان مىدهند .

اضطر : اضطرار : احتياج و اجبار . آن در واقع حمل غير بر ضرر است ، تحميل كننده شايد شخص ديگر و يا حالتى در خود شخص باشد مانند گرسنگى و غيره .

باغ : اسم فاعل از بغى به معنى طلب ، باغى : طالب و مايل .

عاد : اسم فاعل است از عدو به معنى تجاوز .

اثم : گناه ضرر بقره / 219 .

غفور : غفر به معنى پوشاندن و مستور كردن است غفران گناه پوشاندن و ناپديد كردن آنست غفار و غفور صيغه مبالغه هستند يعنى بسيار آمرزنده .