تفسير احسن الحديث (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٩

كلمه‌ها

سمت مقام ابراهيم كه حاجيان ميان آن دو عمل سعى انجام مىدهند ، فاصله ميان آن دو چنان كه گفته‌اند سيصد و هشتاد متر و نيم است . صفا در اصل به معنى سنگ صاف و خالص و مروه در اصل به معنى سنگ نرم مىباشد فعلا ميان صفا و مروه به صورت سالن عظيم سرپوشيده‌اى است كه در آن « سعى » بجا مىآيد .

شعائر : جمع شعيره و آن به معنى علامت است ، شعائر اللَّه مكانهاى نشاندارى است كه خدا در آنها ياد و عبادت مىشود .

حج : حج در اصل به معنى قصد و در شريعت قصد خانهء خداست براى اعمال بخصوصى كه در ذيل آيهء 196 بقره خواهد آمد .

اعتمر : اعتمار به معنى « عمره » آوردن است توضيح آن ذيل آيهء 196 بقره ديده شود .

جناح : آن در اصل به معنى ميل كردن و كنار شدن است ، گناه را از آن جناح گفته كه ميل از حق به طرف باطل است .

يطوف : طواف به معنى گرديدن بدور شىء است . سيرى كه آخرش به اولش مىرسد گرچه دائره‌اى نباشد .

تطوع : طوع به معنى ميل و رغبت ، تطوع يعنى با رغبت انجام دادن . طوع در مقابل كره است .

بينات : جمع بينه . يعنى آيات و مطالب روشن و آشكار .

لعنت : لعن به معنى راندن و دور كردن است ، لعنت خدا در آخرت عذاب و دور كردن از بهشت و در دنيا دور كردن از قبول رحمت و توفيق است ، و از مردم نفرين مىباشد .

ينظرون : انظار به معنى مهلت دادن است .

شاكر : شاكر بودن خدا پاداش دادن به عمل است .