تفسير احسن الحديث (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٤

كلمه‌ها

عاكفين : عكوف و عكف به معنى ملازمت با توجه است ، عكف به معنى منع و حبس نيز آيد عاكف كسى است كه در محلى مقيم و ملازم باشد ، عاكفين جمع آنست ، معتكف كسى است كه به قصد عبادت ملازم مسجد و عبادت باشد .

ركع : ركوع كنندگان . مفرد آن راكع است .

سجد : سجده كنندگان . مفرد آن ساجد است .

بلد : سرزمين . ديار . آن در اصل به معنى شهر نيست .

مصير : صير به معنى انتقال و تحول است مثل تحول دانه به علف و نطفه به انسان . مصير مصدر ميمى ( بازگشت ) و اسم مكان ( محل انتقال و بازگشت ) است .

القواعد : پايه‌ها . مفرد آن قاعده است .

مناسك : نسك ( بر وزن شتر و قفل ) به معنى عبادت ، ناسك به معنى عابد است ، منسك : ( بروز معبد ) عبادت ، جمع آن مناسك است ، اسم زمان و مكان نيز آيد .

تواب : بسيار رجوع كننده بقره / 37 .

حكمت : درك و تشخيص اصل ، آن منع از فساد ، منع براى اصلاح است مراد از آن در آيه ظاهرا موعظه‌ها و اعتقاديات و مراد از كتاب ، احكام است .

يزكيهم : زكات پاكى ، تزكيه : پاك كردن .

عزيز : عزت : توانايى ، مقابل ذلت ، عزيز : توانا ( قاموس قرآن ) .

امة : گروهى كه در عقيده و يا در بعضى از چيزها مقصد مشترك دارند ( گروه شكل يافته ) .