تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٧٦

تفصيل مقدمهء هفتم :

فرمودند : همان كسى كه خداوند در شأن او نازل فرموده :

أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ ( الزمر / 56 )

پرسيدند : يا رسول الله ؟ « جَنْبِ اللَّهِ » كيست ؟

حضرت فرمودند : همان كسى كه خداوند در مورد او فرموده :

يَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلى يَدَيْهِ يَقُولُ يا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا ( الفرقان / 27 )

او وصى من است و راه به سوى من است بعد از من .

گفتند : اى رسول خدا ! به حق آن كسى كه شما را به نبوّت برانگيخته ، او را به ما بنمايان كه سخت مشتاق اوئيم .

حضرت فرمودند : او همان كسى است كه خداوند او را نشانه براى مؤمنين شناساى خير قرار داده ، كه هرگاه به او بنگريد - نگريستن آنكه قلب دارد يا ( شنيدن و ) توجهش را يك‌سو نموده در حالى كه شاهد است - خودتان مىفهميد كه او وصىّ من است . همانطور كه فهميديد من نبىّ شما هستم .

صفها را بشكافيد و صورت‌ها را خوب بنگريد ، هركسى كه دلهاى شما به او متمايل شد ، او همان ( وصى من ) است ، چرا كه خداوند عز و جل در كتابش مىفرمايد :

فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ ( ابراهيم / 47 )

إِلَيْهِمْ يعنى : به سوى او و به سوى ذريه‌اش عليهم السلام .

و در اواخر اين حديث چنين آمده كه : يمنىها به رسول خدا فرمودند :

ما او را چنان شناختيم كه گويا براى ما پدر است و ما فرزندان او