تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥١

تفصيل مقدمهء سوم :

و ايشان را مكشيد ، و به خشم در نياوريد ، و مقهور مگردانيد ، و پاس حقوق ايشان بداريد ، كه من از خداى تعالى سؤال كردم و به من عطا فرمود كه اين دو چيز از هم جدا نشوند تا بر حوض كوثر وارد شوند ، مانند اين دوتا . - و اشاره به دانه‌هاى تسبيح خود كرد - و [ باز ] فرمود كه اگر بخواهم مىگويم مثل اين دوتا - و اشاره به انگشت سبابه و وسطى خود كرد - و فرمود :

يارىكنندهء اين دو ، يار من است ؛ و خواركنندهء اين دو ، خواركنندهء من است و ولىّ آنها ولىّ من است و عدوّ آنها عدوّ من است . و آگاه باشيد كه هيچ كسانى پيش از شما هلاك نشدند ، مگر آنكه به هواى نفس رفتند ، و به يكديگر مدد كرده امر نبوت را ضايع كردند و كسى كه اقامهء عدل و داد مىكرد ، او را مىكشتند . پس دست على - سلام الله عليه - را گرفت و بلند كرد و فرمود :

« من كنت وليّه فهذا وليّه » .

آرى ؛ « دنبال حق رفتن سخت است و متابعت هواى نفس ، آسان . »

و يكى از وجوه تسميهء ثقلين را همين مطلب ذكر كرده‌اند :

لان الأخذ بهما و العمل بهما ثقيل . « 1 »

شيخ عباس قمى نيز در تبيين ثقلين چنين فرموده :

اگر ثقل ريشه ثقلين باشد نيز به معناى « متاع المسافر » است كه در اين رابطهء خاص بايد تمسك بر ثقلين را توشهء راه آخرت مردمان دانست .

( 1 ) - سفينة البحار ، شيخ عباس قمى ، ج 1 ، ص 132 به نقل از ابن اثير و طريحى .