تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٥

و من السورة التى يذكر فيها الانعام .

« أَمْثالِها » ، مراد مجانبت است ؛ چنانك گوييى : « من احسن احسن اليه » ؛ يعنى : هركس كه نيكوييى كند ، با وي نيكوييى كنند . « 1 »

سوال : چرا عشر را بمونث راند ؟

جواب : زيرا كه امثال را مضاف مؤنث ساخت . « 2 »

و گفته‌اند : تقديرش چنين است : « فله عشر حسنات أمثالها » « 3 »

مصنف گويذ : هرچه مومن بواسطهء آن به حضرت خذاي - تعالى - تقرب جويذ ، « حسنه » است . و هرچه بسبب آن از حضرت خذاي - تعالى - دور شوذ ، « سيئه » است . و مراد از « أَمْثالِها » آنست كه در حال حسنه راحت رسان بوذ ، و در حال سيئه رنج .

وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ ؛

يعنى : از حسنات ايشان ، هيچ نقصان نكنند و در سيئات ، هيچ نيفزايند .

قُلْ إِنَّنِي هَدانِي رَبِّي إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ : « 4 »

بگو اى محمد ! دلالت كرد و بنموذ پروردگار من [ 62 - پ ] مرا راهي راست كه هيچ خوف و ضلالت در آن نيست ؛ يعنى : دين ابرهيم - عليه السلم .


( 1 ) - يعنى : منظور از امثال اين نيست كه در عدد اين ده تا مثل آن يكى است بلكه يعنى مثل آنست در نيكويى . مجمع 4 / 602 ، تبيان 4 / 331 . ( 2 ) - امثال كه مذكر است از « هاء » كه مؤنث بخاطر اضافه شدن كسب تأنيث كرده ( مغنى اللبيب ، باب چهارم الاشياء التى تكسب الاسم بالاضافه ) كشاف : عطف به محل گفته و عطف بر معنى غير عطف بر محل است و در غير قرآن به او عطف به توهم گويند . ( 3 ) - طبرى 12 / 281 ، تبيان 4 / 330 ، مجمع 4 / 601 ، رازى 5 / 105 . ( 4 ) - انعام / 161 .