تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٤
و من السورة التى يذكر فيها الانعام .
بتكذيب ايشان اعتراف بايد نموذ ، در معرضى نازك . بلك در نازك‌ترين همه احوال ، تكذيب قران و محمد كردند . و آن شأن امامت بوذ . و جميع امت معترف‌اند - از مخالف و موافق - كه امير المؤمنين اعلم قوم بود .
اگر گوييى : تقرير امامت بقول رسول كردند كه در مرض موت فرموذ :
« مروا ابابكر فليصل بالناس » . « 1 »
گوييم : اين حديث موضوع است ، از چند وجه :
وجه اوّل : آنك اين حديث از احاديث آحاد است . و حديث آحاد ، موجب علم و عمل نيست .
وجه دوّم : آنك اين حديث ، جز عايشه كس ديگر روايت نمىكند . و در مذهب شافعى و ابو حنيفه ، شهادت كسى كه موجب جرّ منفعت بوذ ، مسموع نبوذ . پس چون چنين است ، چرا شهادت عايشه در حق پذر بحديث « مروا ابا بكر » ثابت مىداري ، و شهادت امير المؤمنين و حسن و حسين و قنبر و زنان بنى هاشم در فدك معتبر نمىنهى ؟
وجه سيوم : رسول فرموذ كه :
« هر حديث كه از من نقل كنند ، با قران موازنه كن . اگر مخالف قران بوذ ، بر آن اعتماد مكن » .
و حديث « مروا ابا بكر » با « هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ [ 48 - ر ] وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ » « 2 » مصادمت مىنمايذ . و اگر باور نمىداري ، در كتب سير و تواريخ و قصّه جاثليق « 3 » و حديث :
( 1 ) - دربارهء اين حديث ، مراجعه شود به : الايضاح 346 - 355 ، تلخيص الشافى 3 / 28 - 32 ، و بحث مفصّل سيد مرتضى در : الشافى 2 / 158 - 206 . ( 2 ) - زمر / 9 . ( 3 ) - منتهى الآمال 2 / 517 مناظرهء امام رضا عليه السلام ، تاريخ مدينه دمشق 3 / 86 - 88 .