تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٢
و من السورة التى يذكر فيها الانعام .
بگو اى محمد ! مرا نهى كرده‌اند .
و « نهى » منع كردن بوذ ، از فعلى كه نكردنى بوذ .
أَنْ [ أَعْبُدَ ] الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ؛
يعنى : مرا منع كرده‌اند كه غير خذاي - تعالى - نپرستم ، چنانك شما مىپرستيذ .
و گفته‌اند : « تَدْعُونَ » از دعاست . « 1 »
و گفته‌اند : يعنى ايشان جز خذاى ، خذايان مىخوانند ، چنانك در عرف گويند :
« دعوت و لذي « 2 » زيدا » ؛
اى : سمّيته ؛ يعنى : او را نام زيد كرده‌ام . « 3 »
قُلْ [ لا ] أَتَّبِعُ أَهْواءَكُمْ :
بگو اى محمد ! اگر متابعت از روي شما كنم ،
قَدْ ضَلَلْتُ إِذاً :
از راه راست گرديذه باشم ، با آنك علامات آن بغايت روشن است و شواهد آن بسيار .
وَ ما أَنَا مِنَ الْمُهْتَدِينَ ؛
( 1 ) - لسان العرب : « دعا » ( 4 / 359 ) ( 2 ) - در اصل نسخه : و كذي . ( 3 ) - راغب گويد : دعوت ابنى زيدا أى سمّيته . ( مفردات : « دعو » ) / 170 .