تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣١١

و من السورة التى يذكر فيها المائده

باطل كه ايشان قايل‌اند ، ثابت شذ زيرا كه مخالفت ، عصيان باشذ .

و چون مخالفت عصيان بوذ ، لازم آيد كه ايشان كه در حقوق واجبه مخالفت رسول كردند ، عاصى باشند . و چون عاصى باشند ، دوزخى باشند .

پس بتأويل ايشان ، دخول دوزخ ، ايشانرا لازم مىآيذ . و با اين همه تكلف كى در تفسير و حديث مىكنند ، از مناسبتى كه رسول فرموذ :

« فاقول [ كما قال ] العبد الصالح : و كنت عليهم شهيدا ما دمت فيهم »

خبر ندارند ، زيرا كه ترسايان را كفر ثابتست . و عيسى - عليه السلم -

« أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ » « 1 »

از آن كنند كه او اثبات كند كه آنچه ايشان گفتند كه اللّه يك اسم است و سه اقنوم - چنانك پيش ازين بيان كرديم - نه مقول عيسى بوذ ، بلك كفرى بوذ كه ايشان وضع كردند . برآت « 2 » خوذ را گويذ :

« ان كنت « 3 » قلته فقد علمته » ؛

يعنى : اگر آنچه ايشان مىگويند من گفته‌ام ، تو كه خذاييى ميدانى . غرض آنك مناسبت ارتداد است نه عصيان . آمذيم با قران .

فَاتَّقُوا اللَّهَ يا أُولِي الْأَلْبابِ : *

( 1 ) - مائده / 116 . ( 2 ) - برآت : برائت . ( 3 ) - اصل نسخه : ما كنت .