تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٢

و من السورة التى يذكر فيها المائده

و در آيتى ديگر مىفرمايذ :

« لِيَمِيزَ اللَّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ » ؛ « 1 »

يعنى : خذاى - عز و جلّ - پاك و پليد از هم جدا كرده است .

و در آيتى ديگر ، نظير اين فرموذ :

« وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ الَّذِي خَبُثَ لا يَخْرُجُ إِلَّا نَكِداً » ؛ « 2 »

يعنى : هر زمين كه پاك و بيعيب است ، بفرمان خذاى - تعالى - نبات نيكو از آن بيرون آيذ . و هر زمين كه پليذ و پرعيب بوذ ، الا خار و خسك از آن بيرون نيايد .

و اين بطريق تمثيل مىفرمايذ . و حقيقت آنست كه هر نفس كه پاك بوذ ، ازو جز علم و طاعت صادر نشوذ . و هر نفس كه پليذ بوذ ، ازو جز خار معصيت و خسك اذيت ظاهر نگردذ .

و حقيقت آيت « لا يَسْتَوِي الْخَبِيثُ وَ الطَّيِّبُ » اقتضا مىكند آن كه اشارت با نفوس بشريتست ؛ يعنى : نفسهاى پاك مؤمن ، موقن ، عالم بر طاعت ، در منزلت و در جهت و مكانت ، با نفسهاء پليذ كافر و منافق ، جاهل بر « 3 » معصيت برابر نيست .

بارى - تعالى - درين آيت بيان پاكان و پليذان مىفرمايد : « خبيث » اشارت با عداي آل محمد است . و « طيب » اشارت باهل بيت اوست ، « 4 »

( 1 ) - انفال / 38 . ( 2 ) - اعراف / 58 . ( 3 ) - اين كلمه در اصل نسخه چنين است و شايد مراد از آن « پر » باشد . ( 4 ) - امام حسن مجتبى عليه السلام در احتجاج خود در مجلس معاويه ، با اشاره به -