تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٩

و من السورة التى يذكر فيها آل عمران

كُلُّ الطَّعامِ ؛

يعنى : هر مطعومي ،

كانَ حِلًّا :

كه بود حلال ،

و « طعام » ، مصدر است كه واقع است بموقع مفعول ؛ يعنى : در محل مفعول افتاده است . و « حلال » مشتق است از « حلّ عقد » ؛ يعنى : از گشاذن گره . « 1 »

لِبَنِي إِسْرائِيلَ :

مر فرزندان يعقوب را .

إِلَّا ما حَرَّمَ إِسْرائِيلُ ؛

يعنى : جز آنك حرام كرد يعقوب ،

عَلى نَفْسِهِ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُنَزَّلَ التَّوْراةُ .

بر نفس خوذ ، پيش از آنك توريت فروفرستادند .

گفته‌اند كه : آنچه يعقوب - عليه السلم - بر خود حرام كرده بوذ ، رگ بوذ كه در گوشت باشد . و اين معنى بغايت درست است . « 2 »

و از رسول - صلى اللّه عليه [ و آله ] و سلم - روايت كرده‌انذ كه :

« گوشت شتر و شير شتر بوذ . » « 3 »

( 1 ) - صحاح : « حلل » . ( 2 ) - طبرى 7 / 12 رقم 7408 و 7411 ، رازى 3 / 108 . ( 3 ) - طبرى 7 / 13 رقم 7415 - 7419 . در نور الثقلين 1 / 364 رقم 240 ، به نقل از -