تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٩٨

و من السورة التى يذكر فيها آل عمران

هركس كه با وى حرب كرد ، با رسول حرب كرد . « 1 » و هيچ مسلمان رسول را نيازارذ ، و با وى حرب نكند .

پس آنچه بارى - تعالى - فرموذ :

إِنَّ هذا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ .

اشارتست به ثبوت نفس امير المؤمنين و نفس رسول را .

و اما آنچه فرموذ :

وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلَّا اللَّهُ ؛

يعنى : هيچ در آسمان و زمين كه حكم توانذ كرد بر آنك نفس على نفس محمدست ، و حسن و حسين فرزندان « 2 » وياند ، الا خذاى - تعالى ؟ و افضل خلق بعد از محمد ايشانند . و امامت بعد از محمد ، حق على است . و بعد از على ، حق فرزندان او ؛ يعنى : حسن و حسين .

فَإِنْ تَوَلَّوْا :

و اگر برگردند از آن‌كه نفس على نفس محمدست ، و بعد از محمد او را قايم مقام او ندانند ، و در امر امامت متابعت او نكنند ، و او را امام به حق ندانند ، فَإِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِالْمُفْسِدِينَ :

خداى - تعالى - داناست بايشان كه طلب فساد و تباهى در دين مىكنند .

جزاى عمل ايشان بايشان رساند .

( 1 ) - در اصل نسخه ، جملهء « با رسول حرب كرد » مكرر آمده است . ( 2 ) - اصل نسخه : « و فرزندان » .