تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٩٣
و من السورة التى يذكر فيها آل عمران
الْحَكِيمُ :
درست‌كردارست در تدبير خود .
فَإِنْ تَوَلَّوْا :
پس اگر برگردند و قبول نكنند ،
فَإِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِالْمُفْسِدِينَ :
بدرستى كه خذاى - تعالى - داناست بتباهيكنندگان در دين و عبادت . او جزا دهذ ايشانرا باعمال خوذ .
اكنون تحقيق آيت شنو .
بارى - تعالى - در آيت مباهله ، فعل رسول با امت نموذ كه كسانى كه در حضرت جلال خذاوندي او منزلتى دارند ، محمدست و على و فاطمه و حسن و حسين - صلوات اللّه عليهم . و اگر هيچ آيتى و حديثى ، صدق امامت امير المؤمنين و عصمت او و فاطمه و حسن و حسين نبوذي [ صلوات اللّه عليهم ] الّا اين آيت ، كفايت بوذي . پس درين آيت خداى - عزّ و جلّ - نفس امير المؤمنين - عليه السلم - نفس رسول خواند .
پس آن ظالم بذبخت كه گويذ : بعد از رسول - صلى اللّه عليه [ و آله ] و سلم - كسى از امير المؤمنين و فرزندان او حسن و حسين بهتر بوذ ، كافر باشذ ، زيرا كه خلاف كلام خذاى - تعالى - كرده است . چون نفس امير المؤمنين نفس رسول بوذ ، و گويند : ديگرى از امير المؤمنين بهتر است . از اين سخن لازم آيذ كه گفته باشنذ كه ديگرى [ 19 - ر ] از رسول بهتر بوذ . چون چنين بوذ ، كفرش لازم بوذ . « 1 »
( 1 ) - فخر رازى در تفسير خود ، ذيل همين آيه ، كلامى از شيخ سديد الدين محمود -