تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٨٥

و من السورة التى يذكر فيها آل عمران

من رسول خذاام بشما ، و حجت ويم بر شما . و من اوليترم بتعظيم ، از بتان شما .

كلبى گويذ ، از ابى صالح از ابن عباس كه : چون جهوذان گفتند :

« نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ » ؛ « 1 »

يعنى : ما فرزندان خذاايم - تعالى عن ذالك - و دوستان اوايم .

بارى - تعالى - اين آيت فرستاذ . « 2 »

محمد بن اسحق گويذ : در حق نصاري نجران منزل شذ ، در آن وقت كه [ گفتند : ] ما تعظيم مسيح ؛ يعنى : عيسى - عليه السلم - و پرستيذن او ، از دوستى خذاي - تعالى - و تعظيم او مىكنيم . خذاى - تعالى - اين آيت فروفرستاذ . « 3 »

و محبت بنده خذايرا ، آن بود كه مطاوعت فرمان كند . و محبت خذا بابنده ، آن بوذ كه به بندگى و فرمان برداري او مدح گويذ .

وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ :

[ و ] بيامرزد گناههاى شما .

وَ اللَّهُ غَفُورٌ :

[ و ] خذاست كه بازپوشنده گناه مؤمنان است [ 17 - پ ] در دنيا .

رَحِيمٌ :

مهربانست بر ايشان ، بانعام و اكرام در آخرت .

( 1 ) - مائده / 18 . ( 2 ) - طبرى 6 / 322 - 323 رقم 6845 - 6848 ، تبيان 2 / 438 ، رازى 3 / 12 . مصادر ، قائل را حسن ، مقاتل ، بكر بن اسود ، و ابو عبيد ذكر كرده‌اند . ( 3 ) - طبرى 6 / 323 رقم 6849 ، تبيان 2 / 438 ، رازى 3 / 12 . نام قائل در اين مصادر ، محمد بن جعفر بن زبير ذكر شده است .