تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١١٣

و من السورة التى يذكر فيها البقرة

قوله تعالى :

قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ . « 1 »

بگو اى محمد ! راه خذاى - تعالى - كه بذان راه مربندگان خود را راضى شد ، اسلام و قرآن و كعبه است . و اگر متابعت كنى ايشانرا ، در بدعتها كه در دين خوذ نهاذه‌اند و اجابت آنچه از تو تمنا مىكنند بعد اسلام و قرآن و كعبه ،

ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ .

ترا هيچ ولي و يارىدهندهء نبوذ .

اين را تهديد و تغليظ گويند .

ظاهرا رسول را تهديد مىفرمايذ ، تا جهوذان طمع قطع كنند كه رسول - صلى اللّه عليه و آله و سلم - در امرى از امور متابعت ايشان خواهذ كرد .

و درين آيت ، فايده اين امت آنست كه رسول - صلى اللّه عليه و آله و سلم - مأمورست بامر حق . هرچه كرد و گفت ، بمقتضى وحى حق بوذ ، و بمراد امت هيچ نكرد و نگفت .

( 1 ) - بقره / 120 .