تفسير شريف البلابل القلاقل (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٠٧

و من السورة التى يذكر فيها البقرة

مومنان‌ايم . « 1 »

زجّاج گويذ : اين آيت ، آنگاه منزل شد كه جهوذان گفتند :

« لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى » « 2 »

و « نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ » « 3 »

يعنى : اگر راست مىگويند كه در بهشت نروذ الّا آنك جهوذ يا ترسا بوذ « 4 » ، پس هركس كه علم او قاطع بود ، بدانك او بهشتى بوذ . پس هركس كه باشد ، بايذ كه آخرت بر دنيا اختيار كنذ . « 5 »

وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً

و ايشان هرگز تمناى مرگ نكنند .

بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ *

به آنچه پيش فرستاذه‌اند از اعمال بذ .

ابن عيسى گويذ : يعنى به آنچه ايشانرا محقّق بوذ كه محمّد - صلى اللّه عليه و

( 1 ) - تفسير طبرى 2 / 363 و 366 رقم 1567 تا 1570 و 1577 . اين ، كلام ابن عباس است . فخر رازى مىگويد اين امرى است كه معلق است بر يك شرط مفقود كه صادق بودن آنها باشد و حال آنكه اينها درغگو هستند پس آرزو كردن موت از يهود صادر نمىشود زيرا درغگو هستند . تفسير كبير رازى 2 / 207 . ( 2 ) - بقره / 111 . ( 3 ) - مائده / 18 . ( 4 ) - كشف 1 / 284 ( 5 ) - تفسير طبرى 2 / 364 رقم 1571 ، 1572 ، 1573 : اقوال ابى العاليه ، قتاده و ربيع