تفسير روان (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٩

مريم ، زكريا و يحيى ( ع )

« وَإِنّى سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَإِنّى أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطنِ الرَّجِيمِ »

يعنى : حنّه گفت : خدايا من اين مولود را « مريم » ناميدم و به يقين او را و ذرّيّهء او را از شرّ شيطان رانده شدهء درگاهت در پناه تو قرار مىدهم .

فَلَمّا وَضَعَتْها قالَتْ رَبِ إِنّي وَضَعْتُها أُنْثى وَ اللّهُ أَعْلَمُ بِما وَضَعَتْ وَ لَيْسَ الذَّكَرُ كَاْلأُنْثى وَ إِنّي سَمَّيْتُها مَرْيَمَ وَ إِنّي أُعيذُها بِكَ وَ ذُرّيَّتَها مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجيمِ ( 36 )

لغت و اعراب :

بقبول حسن به تقدير « فَقَبِلَها » است . نباتاً مفعول مطلق « نبتَتْ » مقدّر است ، يعنى « فنبتَتْ نباتاً حسناً » . انّى استفهام از مكان و نيز به معناى كيف است . محراب : انسان شجاع و جنگجو ، شريف‌ترين محل از خانه ، محراب مسجد .

تفسير :

« فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا »

مفسّران گفته‌اند : مادر مريم او را پس از تولد در قنداقى پيچيد و نزد احبار يهود و عالمان و عابدان كنيسه برد و گفت : اين نوزاد فرزند عمران و نذرىِ كنيسه است ، خودتان تحويل بگيريد .

احبارِ آن روز از پذيرش وى استقبال كردند ، زيرا عمران پدر وى رهبر دينى و صاحب حرمت و محبوبيت در نزد آنها بود ، از اين رو همگى به اخذ او سبقت كردند . زكريا كه شوهر خالهء او بود ادّعاى اولويت تربيت او را كرد ، احبار نپذيرفتند و بالاخره كار به قرعه كشيد و قرعه به نام زكريا اصابت كرد . زكريا به نام او خانه‌اى بساخت و دايه‌اى بگرفت كه شايد همان خالهء وى و عيال خودش و مادر يحيى بود . تا آن‌گاه كه مريم بزرگ شد و به حدّ بلوغ رسيد ، زكريا براى او جايگاه عبادتى به نام محراب ساخت و همانند كعبه درب آن را قدرى بالاتر قرار داد كه همه توان ورود نداشته باشند ، و غذا و آب را خود هر روز براى او مىبرد .

معناى آيه : پس پروردگار مريم ، او را به پذيرش نيكويى پذيرفت ، يعنى با صغر سن و عدم بلوغ