تاريخ الشيعة (برگزيده) (شيعه و سابقه تاريخى آن) (فارسى) — الصفحة ١١
معنى لغوى شيعه
و ابن حجر اين آيه را به عنوان يازدهمين آياتى در كتاب خود آورده كه در فضلِ اهل‌البيت نازل شده است ، ابن عباس گفت وقتى آيهء مذكور نازل گرديد رسول خدا به على فرمود :
هو انت و شيعتك . تأتى أنت و شيعتك يوم القيامهء راضين مرضيّين ، و يأتى عدوّك غضاباً مُقْمَحينَ « 1 »
منظور اين آيه [ و خير البريهء / بهترين آفريدگان ] تو و شيعهء تو است . تو با شيعهء خود در روز قيامت به پيشگاه خدا مىآييد در حالىكه از خدا خشنود هستيد و خدا نيز از شما خوشنود مىباشد ، و دشمن تو بر خدا درمىآيد درحالىكه خشمگين بوده و لگام بردهان دارند و يا سرشان را به خاطر تنگىِ غل به بالا گرفته‌اند .
و نيز پس از دهمين آيه - از آياتى كه دربارهءفضيلت اهل‌بيت ذكر كرده است - ، يعنى آيه : وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى « 2 »
پرودگارت آن‌چنان تو را مشمول عطاياى خود خواهد ساخت كه خشنود گردى .
ابن حجر مىگويد : احمد در « المناقب » آورده است كه رسول خدا به على فرمود :
( 1 ) الصواعق المحرقه ، ج 2 ، ص 467 - 468 ( 2 ) الضحى : 5 .