تاريخ زندگانى امام صادق (ع) (فارسى) — الصفحة ٠.١٤١

مفهوم « امامت » در فرهنگ شيعى

و عزّت مؤمنان است . امامت ، اساس و ريشه فزاينده اسلام و شاخه بلند آن است .

و دربارهء « امام » مىفرمايد :

« بِالْامامِ تَمامُ الصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَالصِّيامِ وَ الْحَجِّ وَ الْجَهادِ ؛ وَ تَوْفيرُ الْفَيْئىِ وَ الصَّدَقاتِ ؛ وَ امْضاءُ الْحُدُودِ وَ الْاحْكامِ ؛ وَ مَنْعُ الثُّغوُرِ وَالْأَطْرافِ .

الْامامُ يُحِلُّ حَلالَ اللَّهِ ، وَ يُحَرِّمُ حَرامَ اللَّهِ ، وَ يُقيمُ حُدُودَ اللَّه ، وَ يَذُبُّ عَنْ دِينِ اللَّهِ ، وَ يَدْعوُ الى سَبِيلِ رَبِّهِ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ الْحُجَّةِ الْبالِغَةِ . الْامامُ كَالشَّمْسِ الطَّالِعَةِ الُمجَلِّلَةِ بِنوُرِها لِلْعالَمِ وَ هِىَ فِى الْافُقِ بحَيْثُ لا تَنالُها الْايْدى وَ الْابْصارُ » « 1 »

تماميت و كمال نماز ، زكات ، روزه ، حج و جهاد به بركت وجود امام است . امام افزايش دهنده ثروت عمومى و صدقات ، اجرا كننده حدود و مقررّات الهى و پاسدار مرزهاست .

امام حلال خدا را حلال و حرام خدا را حرام ، حدود الهى را اجرا ، و از دين خدا دفاع مىكند و مردم را با حكمت و اندرز نيك ، و حجّت رسا به سوى راه پروردگارش فرا مىخواند .

امام همچون مهر تابنده‌اى است كه با نورش جهان را روشن مىكند و [ خود ] بر جايگاه بلندى قرار دارد ؛ بگونه‌اى كه دستها و چشمها بدان راه ندارد .

پيشواى ششم در روايتى وجود اميرمؤمنان ( ع ) را در فضل و مرتبت ، همتاى پيامبر ( ص ) دانسته مىفرمايد :

« جَرى لَهُ مِنَ الْفَضْلِ ما مِثْلَ جَرى لُمحَمَّدٍ ( ص ) »

همه فضائل و امتيازات پيامبر ( ص ) را على ( ع ) نيز دارا بود .

سپس از قول اميرمؤمنان ( ع ) نقل مىكند كه فرمود :

« وَلَقَدْ حُمِلْتُ عَلى مِثْلِ حُموُلَتِهِ »

خداوند همه تعهدات و مسؤوليتهاى واگذارى به رسول خدا [ بجز رسالت ] را به من نيز واگذار كرده است .

( 1 ) - اصول كافى ، ج 1 ، ص 200 .