تفسير النبي (ص) (فارسى) — الصفحة ٤٨

جزء چهارم

كلمه « سبحان » و نيز تمام مشتقات آن در مورد خداوند و در قرآن كريم به معناى منزه و پيراسته بودن از بدى است و مراد از آن پيراسته بودن از وجود شريك و اولاد است . و البته بسيارى از اوصاف سلبيه نيز در زير مجموعه ايندو قرار مىگيرند .

« طلحة بن عبيد إله » از حضرت صلى الله عليه و آله ، معناى واژه « سبحان » را سؤال نموده ، حضرت فرمودند :

تنزيه اللَّه عن السوء .

و سپس افزودند :

تنزيه اللَّه عز و جل عن الانداد و الاولاد . « 1 »

منزه بودن خداى متعال از شريك و اولاد .

رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ . « 2 »

پروردگارا ، ما صداى منادى توحيد را شنيديم ، كه دعوت مىكرد به پروردگار خود ايمان بياوريد و ما ايمان آورديم ، اكنون پروردگارا ، گناهان ما را ببخش ، و ما را با نيكان ( و در مسير آنها ) بميران .

ابن عمر حديثى از حضرت صلى الله عليه و آله نقل كرده‌است كه علت توصيف شدن برخى انسانها در اين آيه و آيات ديگر به اين صفت مهم را بيان مىنمايد . آن حضرت فرموده‌اند :

انما سماهم الابرار لانهم برّوا الاباء و الابناء . « 3 »

آنان را ابرار ناميدند چون به پدران و فرزندان نيكى مىكنند .

( 1 ) - معانى القرآن ، ج 1 ، ص 525 . ( 2 ) - آل عمران ، 193 . ( 3 ) - ابن‌كثير ، ج 4 ، ص 515 .