تفسير النبي (ص) (فارسى) — الصفحة ٢٤٢
جزء بيست و نهم
پروردگارتان مىفرمايد : من شايسته‌ترم كه از من پرهيز شود و با من خدائى قرار ندهند . پس هر كه پروا كند از اينكه با من خدائى بپذيرد ، شايستگى اين را دارد كه او را ببخشم .
تفاسير مختلفى نيز با اختلاف اندك اين روايت را نقل كرده‌اند . « 1 » وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ . « 2 »
در آن روز صورتهايى شاداب و مسرور است و به پرودگارش مىنگرد .
انس مىگويد :
قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : ينظرون الى ربهم بلا كيفية و لا حد محدود و لا صفة معلومة . « 3 »
به خداى خود بدون هيچ محدوديتى مىنگرند .
إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً . « 4 »
ما از پروردگارمان خائفيم در آن روزى كه عبوس و سخت است .
انس از حضرت صلى الله عليه و آله آورده‌است كه عبوساً قمطريراً يعنى چشمها را در هم مىكشد .
يقبض ما بين الابصار . « 5 »
إِنَّها تَرْمِي بِشَرَرٍ كَالْقَصْرِ . « 6 »
( 1 ) - الميزان ، ج 20 ، ص 102 ؛ درالمنثور ، ج 6 ، ص 287 ؛ ثعالبى ، ج 5 ، ص 518 ؛ فتح القدير ، ج 5 ، ص 334 . ( 2 ) - قيامت ، 22 و 23 . ( 3 ) - فتح القدير ، ج 5 ، ص 340 ؛ الميزان ، ج 20 ، ص 117 . ( 4 ) - انسان ، 10 . ( 5 ) - درالمنثور ، ج 6 ، ص 299 ؛ فتح القدير ، ج 5 ، ص 349 ؛ الميزان ، ج 20 ، ص 138 . ( 6 ) - مرسلات ، 32 .