تفسير النبي (ص) (فارسى) — الصفحة ٢٢٥
جزء بيست و هفتم
هذه الآية ، ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَوَ ثُلَّةٌ مِنَ الآخِرينَ . « 1 »
فِي سَمُومٍ وَ حَمِيمٍ . « 2 »
آنها در ميان بادهاى كُشنده وآبهاى سوزانند .
عايشه از حضرت صلى الله عليه و آله نقل كردهاست كه فرمودند :
لو فتح اللَّه من عذاب السموم على اهل الارض مثل الانملة احرقت الارض و من عليها . « 3 »
اگر خداوند به قدر سر انگشتى از عذاب سموم را بر زمين بفرستد ، تمام زمين و هر آنچه در آن است مىسوزد .
لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ . « 4 »
قطعاً از درخت زقوم مىخوريد .
امام صادق عليه السلام از حضرت صلى الله عليه و آله نقل كردهاند كه : درخت زقوم ، درختى تلخ ، بد مزه و بد بو مىباشد .
الزقوم شجرة مرّه ، كريهة الطعم و الرائحة . « 5 »
لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ . « 6 »
( 1 ) - جامع البيان ، ج 27 ، ص 248 . ( 2 ) - و اقعه ، 42 . ( 3 ) - درالمنثور ، ج 6 ، ص 119 . ( 4 ) - و اقعة ، 52 . ( 5 ) - آصفى ، ج 1 ، ص 615 . ( 6 ) - و اقعه ، 79 .