تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — الصفحة ١٠٣
فضائل اخلاقى
برخوردار بود و ايمان خالصانهء او به خداوند ، وى را غمخوار و ياور مردم ساخته بود .
روزى از محلى عبور مىكرد عده‌اى از فقرا ، عباهاى خود را پهن كرده نشسته بودند و نان پاره‌هاى خشكى مىخوردند ، امام حسين عليه السلام را تعارف كردند . او هم پذيرفت و در كنارشان نشست ، آنگاه اين آيه شريفه را تلاوت فرمود : « انَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرينَ » « 1 »
سپس فرمود :
من دعوت شما را اجابت كردم ، شما نيز دعوت مرا اجابت كنيد . آنان همراه امام عليه السلام به منزل رفتند . حضرت دستور داد هر چه در خانه موجود است براى ميهمانان آماده كنند . « 2 »
بدين ترتيب درس تواضع و انسان‌دوستى را با عمل خويش به جامعه آموخت .
اين بخش را با فشرده‌اى از سخنان علائلى درباره ابا عبداللّه الحسين عليه السلام به پايان مىبريم .
ما در تاريخ ، به مردان بزرگى برمىخوريم كه هر كدام در جبهه و جهتى ، عظمت و بزرگى خويش‌را جهانگير ساخته‌اند ؛ يكىدر شجاعت ، ديگرى در زهد و سوّمى در سخاوت و . . . .
اما شكوه و عظمت امام حسين عليه السلام ، گستره عظيمى است كه ابعاد بىنهايتش هر يك مشخص كننده عظمت فراز تاريخ است . گويا او جامع همه والاييها و بزرگوارىها است . « 3 »
( 1 ) - نحل ( 27 ) ، آيه 23 .
( 2 ) - تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 257 ؛ مناقب ، ج 4 ، ص 66 .
( 3 ) - الامام الحسين عليه السلام ، ص 104 .