تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — الصفحة ٨٧
قرارداد صلح
اخلالگرىهاى معاويه و عمّال او جز نقشى بر آب نيست ، سران سپاه وى با معاويه ساخته‌اند و لشكريان و سربازان ، وحدت و انسجام خود را از دست داده‌اند و ممكن است تبهكاريها و فتنه‌ها گسترش بيشترى پيدا كند .
باتوجه به‌جهات فوق و جهات‌ديگر ، امام ( ع ) ، ادامه‌جنگ‌را به‌سود پيروان‌خود و اسلام‌نديد .
از اين رو ، با شرايطى بسيار سخت با پيشنهاد صلح موافقت كرد .
قرارداد صلح
قرارداد صلح
مهم‌ترين موادّ قرارداد صلح با استفاده از مصادر مختلف تاريخى عبارت است از :
1 - حكومت به معاويه واگذار مىشود به شرطى كه به كتاب خدا ، سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله و سيرهء خلفاى شايسته عمل كند .
2 - پس‌از معاويه حكومت از آن امام حسن عليه السلام « 1 »
و چنانچه براى وى حادثه‌اى رخ داد از آن امام حسين عليه السلام خواهد بود « 2 »
و معاويه حق ندارد كسى را به جانشينى خويش برگزيند . « 3 »
3 - معاويه بايد ناسزا و سبّ امير مؤمنان را در نمازها ترك كند « 4 »
و على عليه السلام را جز به نيكى ياد ننمايد . « 5 »
4 - حسن بن على عليه السلام معاويه را « اميرالمؤمنين » نمىنامد و نزد او شهادتى اقامه نخواهد كرد . « 6 »
5 - مردم بويژه پيروان حضرت على عليه السلام در هر نقطه از سرزمين خدا بايد در امن و امان باشند . به‌قصد جان حسن بن على و برادرش حسين و ديگر خاندان رسول خدا صلى الله عليه و آله توطئه‌اى چيده نشود و در هيچ نقطه‌اى از قلمرو اسلام ، نسبت به آنان ارعاب و تهديدى صورت نگيرد . « 7 »
قرارداد صلح در پنجم ربيع‌الاوّل ، سال 41 هجرى ، حدود شش ماه پس از خلافت آن حضرت به امضا رسيد . « 8 »
( 1 ) - تاريخ الخلفاء ، ص 194 .
( 2 ) - عمدةالطالب ، ص 52 .
( 3 ) - شرح نهج‌البلاغهء ابن ابىالحديد ، ج 16 ، ص 22 .
( 4 ) - اعيان الشيعه ، ج 1 ، ص 57 .
( 5 ) - مقاتل الطالبيين ، ص 43 .
( 6 ) - بحارالانوار ، ج 44 ، ص 2 .
( 7 ) - همان ، ص 65 .
( 8 ) - البداية والنهاية ، ج 8 ، ص 19 ؛ ربيع‌الآخر و اوّل جمادىالاولى هم نقل شده‌است . رجوع كنيد به همان مدرك .