تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — الصفحة ١٣٢
فضائل و مكارم اخلاقى
فضائل و مكارم اخلاقى
فضائل و مكارم اخلاقى
امام سجّاد عليه السلام انسانى كامل و برگزيده حق و در همهء جهات اخلاقى ، عبادى و علمى به اوج كمال رسيده و نمونه مجسّم قرآن كريم و رسول امين صلى الله عليه و آله بود . در دوران سياه حكومت اموى كه ارزش‌هاى انسانى به‌فراموشى سپرده شده و مردم به جاى مشاهده زهد ، ساده‌زيستى ، تواضع ، نوع‌دوستى و رعيّت‌پرورى از زمامداران خود به‌عنوان خليفهء پيامبر صلى الله عليه و آله ، شاهد دنياطلبى ، اشرافيّت ، تجمل‌گرايى ، خودمحورى وظلم و ستمگرى آنان بودند ، آن امام همام چون خورشيدى فروزنده درخشيد و وجودش مجمع همهء فضائل و ارزش‌هاى فراموش شده گشت ؛ چندان‌كه دوست و دشمن را به‌تحسين واداشت . جاحظ از دانشمندان بزرگ اهل سنّت در قرن سوّم هجرى در وصف آن حضرت مىنويسد :
اما على بن حسين ، درباره او نظر خارجى را چون شيعه ، شيعه را چون معتزلى ، معتزلى را چون عامى و عامى را چون خاص ديدم و كسى را نديدم كه در فضيلت او يا مقدّم بودنش بر ديگران ترديدى داشته باشد . « 1 »
محمد بن طلحه شافعى درباره امام مىنويسد :
او ، زينت عبادت كنندگان ، پيشواى زاهدان ، سرور پرهيزكاران و امام مؤمنان است .
سيره‌اش گواه آن است كه وى فرزند صالح رسول خدا صلى الله عليه و آله و سيمايش بيانگر قرب او نزد پروردگار است . . . . « 2 »
فزونى عبادت و نيايش امام چهارم در پيشگاه خداوند به حدى بود كه آن حضرت سرور و زينت‌بخش عبادت كنندگان ( سيّد العابدين ، زين العابدين ) و بسيار سجده كننده ( سجّاد ) لقب يافت . وى در پيشگاه حق به قدرى پيشانى بر خاك مىساييد كه مواضع سجده‌اش پينه مىبست و هر سال دو بار و هر بار پنج عدد از پينه‌ها را مىبريد ؛ از اين رو به آن حضرت « ذو الثّفنات » مىگفتند . « 3 »
( 1 ) - عمدة الطالب ، ص 160 .
( 2 ) - مطالب السؤول ، ص 77 .
( 3 ) - علل الشرايع ، ج 1 ، ص 233 .