هشام بن الحكم ، مدافع حريم ولايت ( فارسي ) — الصفحة ١٨٧

64 - ذكر روايتي در تأييد معنايى كه مرحوم ميرداماد ( قدس سره ) براي ( صمد ) ذكر كرده

سيد الشهداء " نقل كرد : از " أمير المؤمنين علي ( ع ) " پرسيدند اى برادر رسول خدا آيا

پروردگارت را ديده اى ؟ در پاسخ فرمود : چگونه پرستش مىكنم خدائى را كه

نديده باشم ! سپس براي دفع توهم سائل فرمود هرگز چشمان سر پروردگار را

نديده است ولكن دلهاى مؤمنان با نور ايمان وچشم دل پروردگار را ديده اند .

چنانچه خداوند موجودى باشد كه مشاهده أو با چشم سر ممكن باشد لازم آيد كه

مخلوق باشد ومخلوق نيازمند به خالق خواهد بود . پس هر كس عقيدة به ديدار عيانى

خداوند داشته باشد أو را مانند مخلوق حادث قرار داده ، وهر كس كه خداوند را

همانند مخلوقش داند براي أو شريك قايل شده . واي بر اين مردم با اين عقيدة

آيا لا أقل اين آية از قرآن را نشنيده انه كه خدا مىفرمايد : " لا تدركه الابصار وهو يدرك

الابصار وهو اللطيف الخبير " ( 104 انعام ) ترجمه : ديدگان أو را نمىبينند وأو

به ديدگان بندگان علم واحاطه دارد وهم اوست كه لطيف وخبير است .

ودر مقابل تقاضاى رؤيت موسى بن عمران از طرف أمت خود فرمود : " لن

تراني . . . " ترجمه : هرگز مرا نخواهى ديد ولكن به كوه نظر كن چنانچه در جايگاه

خود قرار گيرد موفق به ديدار من خواهى شد ، سپس زماني كه نشانى از نشانهاى

عظمت حق در كوه جلوه كرد ، يعنى نوري به قدر ته سوزن از أنوار جلال حق در كوه

تجلى كرد ، موسى مشاهده كرد كه در اثر تجلى اين آيت حق ، كوه ريز ريز گرديد ،

از مشاهده اين آيت موسى را دهشتي دست داد كه قالب تهى كرد ، وپس از زنده

شدن وبه خود آمدن عرض كرد : بارالها تو را تنزيه مىكنم از رؤيت وبرگشتم از آنچه

قومم مرا به آن وأدار كردند ( تقاضاى رؤيت ) به معرفتي كه به تو داشتم ومن در بين اين

جمعيت از كساني هستم كه نخست ايمان آورده أم به اينكه ديدارت با چشم سر ممكن نيست .

سپس فرمود أفضل فرايض وآنچه در متن واجبات ودرجه أول قرار گرفته

شناسائى پروردگار واقرار به بندگى اوست ، وحد شناسائى خدا اين است كه انسان

بداند كه پروردگار ومعبود وپناهى جز أو نيست ، ومثل ومانند ندارد وجهت فقدان

وتجدد ( حدوث ) از ساحت أقدس أو دور است ، وموجودى است كه چيزى همانندش