تاريخ زندگانى امام حسن (ع) (فارسى) — الصفحة ٤٥

فضاى سياسى كوفه

الف - باند اموى

عناصراصلى اين باند كه از هواداران و وابستگان معاويه بودند عبارت بودند از :

« عَمْروبن حُرَيْث » ، « عُمارَة بن وليد » ، « حُجْربن عَمْرو » ، « ابُوبُرْدَه » پسر « ابوموسى اشعرى » ، « اسماعيل واسحاق » پسران « طلحةبن عبيداللّه » و . . . .

اينان ، عناصر نيرومند و بانفوذى بودند و در تضعيف موقعيّت امام ( ع ) و شكست جبههء حقّ ، سهم بسزايى داشتند . « 1 »

اينان در خفا ، مراتب وفادارى خود را به معاويه نوشتند واو را به حركت به سوى كوفه تشويق كردند و تضمين كردند كه هرگاه سپاه او به اردوگاه امام حسن ( ع ) نزديك شود ، آن حضرت را دست بسته تسليم كنند و يا ناگهان او را بكشند . « 2 »

معاويه با برخى از آ نان درخفا قرار داد بست و توسّط جاسوسانش براى هر يك از آنان پيغام فرستاد :

« اگر حسن را بكشى پاداشت دويست هزار درهم ، فرماندهى يكى از لشكرهاى شام و ازدواج با يكى از دخترانم خواهد بود » .

امام ( ع ) پس از آگاهى از اين توطئه در زير لباس زره برتن مىكرد و با احتياط رفتار مىنمود و حتّى براى نماز نيز با اين وضع مىرفت . « 3 »

ب - خوارج

خوارج به همان ميزان كه با معاويه دشمنى داشتند ، پس از جريان حكميّت ، نسبت به امير مؤمنان ( ع ) نيز دشمنى ورزيدند . رؤساى اين گروه در كوفه عبارت بودند از : « عبداللّه بن وهَب راسبى » ، « شَبَثِ بن ربْعى » ، « عبداللّه بن كَوّاء » و « شَمِرِ بن ذىالجَوْشَن » . « 4 »

خوارج در نخستين روزهاى بيعت ، از ديگر گروهها نسبت به جنگ با معاويه جدّىتر

( 1 ) - صلح الحسن ، ص 68 - 69 .

( 2 ) - الارشاد ، ص 190 .

( 3 ) - بحارالانوار ، ج 44 ، ص 23 .

( 4 ) - صلح الحسن ( ع ) ، ص 70 .