تاريخ زندگانى امام حسن (ع) (فارسى) — الصفحة ٤١
امامت
آتش فتنه و اختلاف در ميان مردم عراق شعله‌ورتر شد . تحريكات و تبليغات مسموم كنندهء خوارج به اين آتش دامن مىزد .
در چنين لحظات دردناك تاريخى ، امام مجتبى ( ع ) ، به فرمان پدر بزرگوارش نطقى ايراد كرد و با بيانى روشن و مستدلّ پرده از روى خيانت « حَكَمَيْن » برداشت و حقيقت را براى همگان روشن ساخت . در قسمتى از سخنان امام ( ع ) آمده است :
اينان ( حكمين ) برگزيده شدند تا كتاب خدا را بر خواستهء خود مقدّم دارند ؛ ولى از روى هوس ، عليه قرآن حكم كردند و چنين كسانى نمىتوانند « حَكَمْ » باشند ؛ بلكه « محكوم » هستند .
امامت
امامت
امام حسن مجتبى ( ع ) در 21 ماه رمضان ، سال چهلم هجرى عهده‌دار خلافت اسلامى و امامت مسلمانان گرديد .
مقام امامت آن بزرگوار از راههاى مختلف ، از جمله تصريحات پيامبر اسلام و حضرت على ( ع ) اثبات گرديده است .
رسول اكرم ( ص ) او را با نام و نشان در رديف جانشينان دوازده‌گانهء خود معرّفى كرده‌است . « 1 »
هر دو گروه شيعه و سنّى متّفق‌اند كه پيامبر ( ص ) به او و برادرش فرمود :
شما هر دو اماميد و مادرتان حقّ شفاعت دارد . « 2 »
امير مؤمنان ( ع ) هنگامى كه ضربت خورد به فرزندش حسن ( ع ) دستور داد بر مردم نماز گزارد و در آخرين لحظات زندگى ، او را بدين صورت ، وصىّ خود قرار داد :
« پسرم ! پس از من تو صاحب مقام و خون منى » .
سپس امام حسين ، محمّد حنفيه و ديگر فرزندانش و نيز رؤساى شيعه و بزرگان
( 1 ) - ر . ك ينابيع المودّة ، ج 2 ، ص 440 .
( 2 ) - الاتحاف بحبّ الاشراف ، شبراوى شافعى ، ص 129 .