تاريخ زندگانى امام كاظم (ع) (فارسى) — الصفحة ١١٤
قيام
اقامه نماز به مسجد آمده بود - با شنيدن اين دستور احساس خطر كرد ، از مسجد گريخت و در محل امنى پنهان شد .
حسين نماز را با مردم خواند و پس از نماز خطبه‌اى ايراد كرد . او ضمن معرفى خود مردم را به احياى كتاب خدا و سنّت پيامبر ( ص ) و رضاى آل محمد ( ص ) دعوت كرد .
به استثناى عدّه معدودى ، همهء حاضران با او بيعت كردند . حسين با ياران خود كه حدود سيصد نفر مىشدند پس از تسلّط بر مدينه در ماه ذيقعده رهسپار مكّه شد تا با استفاده از اجتماع مسلمانان در ايّام حج ، دامنه نهضت را گسترش دهد .
خبر قيام علويان به رهبرى حسين‌بن على و حركت آنان به سوى مكّه به اطلاع خليفه رسيد . او سپاه انبوهى را به جنگ آنان فرستاد . دو سپاه در سرزمين « فخّ » « 1 »
با يكديگر برخورد كردند و جنگ سختى درگرفت . در جريان اين نبرد نابرابر ، حسين و عدّه زيادى از ياران او به شهادت رسيدند و بقيّه اسير و يا پراكنده شدند .
فرماندار مدينه - كه بعد از قيام حسين فرار كرده پنهان شده بود - با شنيدن خبر شهادت حسين دستور داد خانهء او و بستگانش را به آتش كشيدند و اموال و نخلستانهاى آنان را مصادره كردند . « 2 »
از سوى ديگر ، نيروهاى دشمن سرهاى شهدا را جدا كرده براى هادى به بغداد فرستادند و از دفن پيكرهاى پاكشان خوددارى كردند . اسيران را نيز در حالى كه به غل و زنجير بسته بودند پس از بردن به نزد خليفه به فرمان او به شهادت رساندند . « 3 »
اين فاجعهء بسيار تلخ و دردناك ، دل شيعيان ، بويژه خاندان پيامبر ( ص ) را آزرد و حادثهء دلخراش كربلا را در خاطره‌ها تجديد كرد .
امام جواد ( ع ) درباره عمق فاجعه و عظمت اين رويداد فرمود :
« لَمْ يَكُنْ لَنا بَعْدَ الطَّفِّ مَصْرَعٌ اعْظَمُ مِنْ فَخٍّ » « 4 »
پس از حادثهء كربلا هيچ حادثه‌اى براى ما بزرگتر از فاجعهء فخّ نبود .
( 1 ) - فخّ ، نام چاهى است در حدود يك فرسخى غرب مكه ( بحارالانوار ، ج 48 ، ص 161 )
( 2 ) - ر . ك : مقاتل الطالبيين ، ص 294 - 303 .
( 3 ) - حياة الامام موسىبن جعفر ( ع ) ، ج 1 ، ص 470 - 471 .
( 4 ) - بحارالانوار ، ج 48 ، ص 165 .