بهشت كافى (ترجمه روضه كافى) (فارسى) — الصفحة ٤٣٩

خطبه‌اى از امير مؤمنان عليه السّلام در بيان وظائف مؤمنين در دوران رواج باطل

پس از من زمانى بر شما بيايد كه در آن روزگار چيزى پوشيده‌تر از حق و آشكارتر از باطل و فزونتر از دروغ بر خداى تعالى و رسولش صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نيست ، و در ميان مردم آن روزگار بىارزشترين كالا كتاب خداست اگر آن گونه كه بايد خوانده شود ، و هيچ كالايى پر مشترىتر از همان كتاب خدا نيست اگر آياتش از جاى خود تحريف و تغيير يابد . در ميان بندگان و هم در ميان شهرها در آن روزگار چيزى از معروف بيشتر مورد انكار نمىباشد ، و چيزى هم از منكر ، بيشتر مطلوب نيست . در آن زمان هيچ كار هرزه‌اى بدتر و هيچ كيفرى جانگيرتر ، از راهيابى به وقت گمراهى نيست ، زيرا قرآن‌دانان ، قرآن را پشت سر اندازند و حافظانش ، آن را در طاق نسيان نهند تا آنكه تمنّيات نفسانى ايشان را در پى خود كشاند ، و اين شيوه را از پدران خود به ارث برند و به دروغ دست به تفسير و تحريف قرآن زنند و آن را به بهاى كمى بفروشند و بدان تمايلى نداشته باشند . در اين زمان است كه قرآن و اهل آن مطرود از جامعه مىگردند ، و هر دوى آنها همراهان يك راهند ، و كسى پناهشان ندهد . وه كه چه همراهان پسنديده‌اى ! خوشا به حال آن دو و آنچه كه به خاطرش مىكوشند .

در آن روزگار قرآن و اهل قرآن در ميان مردمند ، ولى در حقيقت همراه با ايشان نيستند . اين مردم بر اساس جدايى گرد هم جمع شوند و از جماعت جدا گردند . سرپرستى كار اين مردم و كار دينشان را كسانى عهده دارند كه به نيرنگ و زشتكارى و رشوه و آدمكشى در ميان آنها رفتار كنند ، گويا خود را جلوداران قرآن مىانگارند ، و حال آنكه قرآن ، جلودار آنها نيست . جز نامى از حق در ميان آنها ديده نمىشود و از قرآن جز خط و نوشته‌اى در ميان ايشان بر جاى نمانده است .

كسى است كه آوازهء حكمتهاى قرآن به گوشش خورده و به پيروى آن درآيد ، ولى هنوز از آن مجلس برنخاسته كه از دين بيرون رود و از روش پادشاهى به آيين پادشاهى ديگر درآيد و از تحت سرپرستى پادشاهى به سرپرستى پادشاهى ، ديگر برآيد و از پيروى زمامدارى به پيروى زمامدارى ، ديگر درآيد و از تعهّدات سلطانى ، به زير بار تعهّدات سلطانى ديگر برود ، و بتدريج آن گونه كه خود خبر ندارند خداى تعالى آنان را با آرزو