بهشت كافى (ترجمه روضه كافى) (فارسى) — الصفحة ٣٣٦

تأويل چند آيه در بيان امام باقر عليه السّلام در بارهء حضرت قائم عليه السّلام

و دشوارى كه داريم انتظار مىكشيم كه : أَنْ يُصِيبَكُمُ اللَّهُ بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ ، و امام فرمود :

آن عذاب همان مسخ است ، أَوْ بِأَيْدِينا « 1 » كه همان كشتن ايشان است . خداى عزّ و جلّ به پيامبرش فرمود : فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ « 2 » و مفهوم تربّص انتظار پيش آمدن بلاست براى دشمنان ايشان .

تأويل چند آيه در بيان امام باقر عليه السّلام در بارهء حضرت قائم عليه السّلام

تأويل چند آيه در بيان امام باقر عليه السّلام در بارهء حضرت قائم عليه السّلام

[ 432 ] نيز از امام باقر عليه السّلام روايت شده كه در تفسير اين فرمودهء خداوند متعال : قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ وَ ما أَنَا مِنَ الْمُتَكَلِّفِينَ * إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ « 3 » فرمود : منظور از آن امير المؤمنين عليه السّلام است ، و در بارهء آيهء : وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِينٍ « 4 » فرمود : مقصود خروج حضرت قائم عليه السّلام است ، و در بارهء آيهء شريفهء : وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ . . . « 5 » فرمود : اختلاف كردند چنان كه اين امّت اختلاف كردند ، و محققا در كتابى هم كه با حضرت قائم عليه السّلام خواهد بود و براى آنها خواهد آورد اختلاف خواهند كرد تا آن جا كه جمع زيادى آن را انكار مىكنند و آن حضرت آنها را پيش آورد و سر از تنشان جدا كند . در بارهء آيهء شريفهء : وَ لَوْ لا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ « 6 » فرمود : يعنى اگر نباشد آنچه از جانب خدا از پيش در بارهء آنها گذشته است حضرت قائم عليه السّلام يك نفر از ايشان را هم زنده رها نكند ، و در بارهء اين سخن پروردگار :


( 1 ) ( سورهء توبه / آيهء 52 ) . ( 2 ) ( سورهء توبه / آيهء 52 ) . ( 3 ) « بگو من براى نبوّت از شما مزدى نمىخواهم و از متصنّعان نيستم ، و او جز تذكارى براى جهانيان نيست » ( سورهء ص / آيهء 86 و 87 ) . ( 4 ) « و پس از مدّتى خبر او راى خواهيد دانست » ( سورهء ص / آيهء 88 ) . ( 5 ) « و براستى به موسى كتاب داديم و در آن اختلاف روى داد » ( سورهء هود / آيهء 110 ) . ( 6 ) « و اگر سخن نهايى نبود ميانشان قضاوت مىشد و راستى كه ستمكاران راى عذابى است دردناك » ( سورهء شورى / آيهء 21 ) .