تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — الصفحة ٢٧٨

اشعارى كه درباره مدينه به اشتياق آن سروده شده است

649 - احمد بن معاويه ، از مردى از قريش ، از ابن غزيه نقل كرد كه گفته است : بنى قينقاع به روزگار جاهليت هر ساله چند بار بازارى بر پا مىكردند . اين بازار در كنار مسجد الذبح بود و تا تپه‌هايى كه پشت نخلستان است ادامه داشت . يك بار نابغه ذُبْيانى به آهنگ اين بازار به سوى اين محل روانه شد . در راه ربيع بن ابىحقيق را ديد كه از آبادى خود مىآيد و آهنگ اين بازار دارد . با هم پيش رفتند و چون در آستانه بازار قرار گرفتند سر و صداهاى فراوانى را شنيدند كه از بازار مىآمد . آنجا بازارى بزرگ بود و مردمان در آن به تفاخر و سرودن اشعار مىپرداختند . شتر نابغه با شنيدن سر و صدا برگشت . نابغه آن را به سوى بازار گرداند و اين شعر را سرود :

كادَتْ تهد من الأصوات راحلتي

آنگاه پس از گفتن اين مصراع رو به ربيع كرد و گفت : ادامه بده .

ربيع گفت : و الثَّغْر منها اذا ما أوْجَسَت خلق .

نابغه گفت : لولا أنَهْنِهُها بالسَّوط لانتزعت .

آنگاه به ربيع گفت : ادامه بده

ربيع نيز گفت : مِنّي الزمام وإنّي راكب لبق .

نابغه گفت : قد ملَّت الحبس بالآطام واشتعفت .

آنگاه به ربيع گفت : ادامه بده

ربيع نيز گفت : تزيغ أوطانها لو أنّها علق « 1 »

ربيع به نابغه گفت : شتاب مكن . به بازار درمىآيى و آنجا مردمان و سخنوران را مىبينى ؛ در آنجا شعرى خواهى شنيد كه هيچ شعرى بر آن پيشدستى نكند . پرسيد : شعر

( 1 ) . ترجمه شش مصراع چنين است : نزديك است شترم از اين هياهو پريشان شود . و هرگاه بترسد آب از دهانش سرازير شود . اگر آن را به تازيانه باز ندارم درمىربايد . افسار خويش را از من با آن كه من سوارى ورزيده‌ام . از ماندن بسيار در دژها خسته شده ، اما اكنون به سر مستى آمده است . كه به سرزمين اصلى خويش روى مىكند ، و البته كاش مىشد هميشه آنجا بماند .