تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — الصفحة ١٧٣

املاك ، صدقه‌ها و انفاق‌هاى پيامبر ( ص ) در مدينه

مشربهء ام‌ّابراهيم نيز از مَهْزور آبيارى مىشود . هنگامى كه به پشت خانهء مدارس يهود برويد ، املاك ابوعبيدة بن عبداللَّه بن زمعه اسدى را مىبينيد . مشربه ام ابراهيم در كنار اين املاك است . اينجا را از آن روى مشربهء امّ ابراهيم نام نهاده‌اند كه مادر ابراهيم فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله به هنگام زايمان بدين جا آمد و چون درد بر او چيره شد ، به چوبى از چوب‌هاى آن مشربه چنگ آويخت . آن چوب امروزه در مشربه مشخص است .

حُسْنى نيز از مَهْزور آبيارى مىشود و در ناحيه قُفّ است .

اعواف هم از مهزور آب مىخورد و در مجموعهء املاك بنى مَحَمَّم است . « 1 »

ابوغسّان گويد : دربارهء صدقات اختلاف شده است و برخى گفته‌اند : اينها در اصل املاك بنى قريظه و بنى نضير بوده است .

505 - عبدالعزيز بن عمران ، از ابان بن محمد بجلى ، از جعفر بن محمد ، از پدرش نقل كرد كه گفته است : دلال از آنِ زنى از بنى نضير بود . او كه سلمان فارسى را به عنوان برده در اختيار داشت با وى قرار داد مكاتبه بست كه اين زمين را احيا كند و از آن پس آزاد باشد . اين خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد . بدان سوى رفت و بر كنار گودال آبى نشست ، به آوردن نهالچه‌هاى خرما پرداخت و آنها را با دستان خود در زمين نشاند . هيچ نهالى از دست او بر زمين نرسيد مگر آن كه پا گرفت و روييد .

راوى گويد : همين ملك را بعدها خداوند به رسول خويش صلى الله عليه و آله برگرداند . « 2 »

راوى گويد : آنچه نزد ما مشهور است اين است كه اين ملك از آنِ بنى نضير بوده و يكى از نشانه‌هاى آن هم اين است كه مهزور آن را آبيارى مىكرده و اين در حالى است كه آنچه تا به حال شنيده شده اين است كه مهزور تنها املاك بنى نضير را آبيارى مىكند .

گويد : از يكى از اهل علم و حديث شنيده‌ايم كه مىگويد : بَرْقَه و مَيْثِبْ از آن زبيربن باطا بوده و همين دو باغ است كه سلمان درختان آنها را كاشته و بعدها خداوند آن را در زمرهء اموال و املاك بنى قريظه از آنِ رسول خويش ساخته است .

( 1 ) . حديث مرسل و سست است ؛ زيرا مشتمل بر عبدالعزيز بن عمران است كه راويى است متروك .

( 2 ) . مرسل و بى اعتبار است ؛ مشتمل است بر عبدالعزيز بن عمران ، راوى متروك .