تاريخ زندگانى امام هادى (ع) (فارسى) — الصفحة ٣٢
تهجّد و شب زنده دارى
امام هادى عليه السلام شب هنگام به پروردگارش روى مىآورد و شب را با حالت خشوع به ركوع و سجود سپرى مىكرد و بين پيشانى پينه بسته‌اش و زمين ، جز سنگ ريزه و خاك حائلى وجود نداشت و پيوسته اين دعا را تكرار مىكرد :
« الهى مُسيىءٌ قَدْ وَرَدَ ، وَ فَقيرٌ قَدْ قَصَدَ ، لاتُخَيِّبْ مَسْعاهُ وَارْحَمْهُ وَاغْفِرْ لَهُ خَطَأَهُ . » « 1 »
بار الها ! گنهكارى بر تو وارد شده ( و به درِ خانه‌ات آمده ) و گدايى آهنگ تو را نموده است . تلاشش را بىنتيجه مگردان ( و اميدش را نااميد مكن ) و او را مورد عنايت و رحمت خويش قرار بده و از لغزشش درگذر .
در توصيف قطب راوندى نسبت به آن بزرگوار آمده است :
. . . چون شب فرا مىرسيد رو به قبله مىايستاد و مشغول عبادت مىگشت و ساعتى از راز و نياز باز نمىايستاد ؛ در حالى كه جامه‌اى پشمينه در بر و سجّاده‌اى حصيرى در برابر داشت . « 2 »
و نيز « حائرى » مىنويسد :
امام هادى عليه السلام در اثر شدّت علاقه به عبادت و مناجات با پروردگار ، شبها آرام نداشت و جز اندكى نمىخوابيد . در دل شب بر روى شنها و ريگزارها مىنشست و شب را به عبادت ، استغفار و تلاوت قرآن سپرى مىكرد . « 3 »
مأموران متوكّل بارها در دل شب به خانهء امام عليه السلام هجوم بردند و چون وارد خانه مىشدند آن عبد صالح خدا را در حالى كه لباسى خشن بر تن داشت و بر روى حصيرى به نماز و نيايش ايستاده بود ، مىديدند . « 4 »
امام هادى عليه السلام نه تنها در عمل كه در سخنان گهربارش پيروان خود را به تهجّد و شب زنده‌دارى تشويق مىكرد . در سخنى از آن حضرت آمده است :
( 1 ) - ائمتنا ، ج 2 ، ص 257 ؛ حياة الامام على الهادى عليه السلام ، ص 137 .
( 2 ) - الخرايج و الجرايح ، ص 149 .
( 3 ) - ائمتنا ، ج 2 ، ص 218 .
( 4 ) - تفصيل بعضى مواردآن در درسهاى بعدى خواهد آمد .