تاريخ حرم ائمه بقيع (ع) و آثار ديگر در مدينه منوره (فارسى) — الصفحة ٢١٤
گريه از ديدگاه فقه اهل سنت
دخترانش « 1 »
و همچنين بهنگام مرگ عده‌اى از صحابه و يارانش و در شهادت پسر عمويش جعفر بن ابىطالب « 2 »
و عمويش حمزه « 3 »
و دستور صريح و دعوت آن حضرت از بانوان مدينه ، جهت گريه نمودن براى حمزه « 4 »
و به پيروى از روش اهل بيت عصمت و طهارت ؛ مانند گريهء حضرت زهرا عليها السلام در رحلت جانگداز رسول خدا صلى الله عليه و آله « 5 »
و بهنگام در گذشت خواهرش رقيه « 6 »
و گريهء ممتد و طولانى حضرت على بن الحسين عليه السلام در شهادت پدر بزرگوارش و موارد مشابه آن در منابع شيعه و اهل سنت بطور متواتر نقل گرديده است . آرى بر اساس اين سنت قولى و عملى است كه فقهاى شيعه بر جواز گريه كردن - حتى با صداى بلند - فتوا داده و در موارد خاصى مانند گريه نمودن بر پيامبر و اهل بيتش قائل بر استحباب آن شده‌اند ، به شرط آن كه توأم با عمل و گفتار حرام ؛ مانند نوح به باطل و يا در منظر و حضور نامحرمان نباشد .
به عقيدهء نگارنده ، گفتار ( سيرين ) هم كه در صفحات قبل نقل نموديم ، دقيقاً با همين شرايط تطبيق مىكند كه مىگويد : « كلّما صحت أنَا و اختي ما ينهانا فلما مات نهانا عن الصياح » .
بهنگام مرگ ابراهيم ، تا مجلس خالى از اغيار است و ديگران از مرگ وى مطلع نشده‌اند ، رسول خدا از ناله و شيون ماريه و سيرين مانع نمىگردد ولى پس از مرگ وى ، كه طبعاً افراد بيگانه و نامحرم حضور پيدا خواهند نمود ، بانوان را از « ناله و شيون » نهى مىكند نه از اصل « گريه » .
گريه از ديدگاه فقه اهل سنت
گريه از ديدگاه فقه اهل سنت
فقهاى چهارگانه و ائمهء اربعهء اهل سنت نيز در اصل گريه با فقهاى شيعه همگام بوده
( 1 ) . صحيح بخارى ، ج 1 ، كتاب الجنائز باب 70 باب من يدخل قبرالمرأة ، ح 1277
( 2 ) . استيعاب ، ج 1 ، ص 275
( 3 ) . سيرهء حلبيه ، ج 2 ، ص 323
( 4 ) . وسائل الشيعه ، ج 2 ، باب 70 و باب 87 از ابواب دفن .
( 5 ) . سيرى در صحيحين ، ج 2 ، ص 402 - 401
( 6 ) . جواهر الكلام ، ج 4 ، ص 394