تاريخ تحليلى پيشوايان (ع) (فارسى) — الصفحة ٥٣
سبط اكبر رسول اللّه صلى الله عليه و آله
پيامبر صلى الله عليه و آله هم در سخنان رسول خدا صلى الله عليه و آله منعكس شده و هم در رفتار آن گرامى .
بَراء بن عازب مىگويد : رسول خدا را ديدم كه حسن را بر دوش خود داشت و مىفرمود : « خدايا من او را دوست دارم ، تو هم او را دوست بدار . » « 1 »
عايشه مىگويد : روش پيامبر صلى الله عليه و آله چنين بود كه حسن را مىگرفت و به خود مىچسبانيد و مىفرمود :
« اللَّهُمَّ انَّ هذا ابْنى فَاحِبَّهُ وَ احِبَّ مَنْ يُحِبُّهُ » « 2 »
خدايا ! اين پسر من است ؛ او را دوست بدار ؛ دوستداران او را نيز دوست بدار .
رسول اكرم صلى الله عليه و آله در مقام بيان فلسفهء محبّت خود نسبت به امام حسن و امام حسين عليهما السلام از آن دو به دو گل بوستان محمّدى ياد كرده كه همواره آنها را مىبوييده است . ابو ايوب انصارى مىگويد : از رسول خدا صلى الله عليه و آله در حالى كه حسنين عليهما السلام پيش روى آن حضرت بازى مىكردند پرسيدم : آيا آن دو را دوست دارى ؟ فرمود :
« وَ كَيْفَ لا احِبُّهُما وَ هُما رَيْحانَتاىَ مِنَ الدُّنْيا ، اشُمُّهُما » « 3 »
چگونه آن دو را دوست نداشته باشم ، و حال آنكه آن دو ، گلهاى خوشبوى من از دنيا هستند ؛ من آن دو را مىبويم .
اين محبّت فوق‌العاده از پيامبرى كه همه تصميم‌گيرىها و اقداماتش بر مبناى وحى و مصالح عمومى اسلام و مسلمانان است ، نه انگيزه‌ها و تمايلات شخصى و خانوادگى ، نسبت به اين دو كودك گرانقدر ، در راستاى اهداف رسالت و اعلاى كلمه توحيد بود ؛ همان كه از زبان قرآن به عنوان مزد رسالت از مردم خواسته شده است . « 4 »
و اين بيانگر آن است كه شخصيّت حسنين عليهما السلام شخصيّتى دينى و مكتبى بود و محبّت رسول خدا نسبت به آن دو بزرگوار ، محبّت به اصل دين و ارزشهاى والاى آن به‌شمار مىرفت .
( 1 ) - صحيح بخارى ، ج 5 ، ص 33 .
( 2 ) - مجمع‌الزوايد و منبع الفوائد ، هيثمى ، ج 9 ، ص 176 .
( 3 ) - ترجمة الامام الحسين ، من تاريخ دمشق ، ص 40 .
( 4 ) - شورى ( 42 ) ، آيه 23 : « قُلْ لا اسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ اجْراً الَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى » .