تاريخ تحليلى پيشوايان (ع) (فارسى) — الصفحة ٢٦٧
انتظار فرج
اما چگونگى ارتباط : نايبان عام ، افتخار شرفيابى به حضور امام را بدان صورت كه نايبان خاص داشتند ، ندارند . آنچه كه آنان را با مولايشان مرتبط مىسازد ، همان رابطه و پيوند معنوى و ولايى است كه در مواردى چه‌بسا به شرفيابى نيز منتهى مىشود .
انتظار فرج
انتظار فرج
فترت غيبت كبرى از دشوارترين و درازترين فترت‌هايى است كه تاكنون امتى در ارتباط با فقدان و غيبت پيشواى دينى خود ديده است .
رسول گرامى اسلام و جانشينان آن حضرت ، از پيش ، اين دشوارى و وضعيّت استثنايى را در پيش روى امت خود ديده و براى مصونيت آنان از لغزش‌ها و پيامدهاى منفى آن ، سفارش‌هايى به پيروان خود كرده‌اند كه يكى از آنها موضوع انتظار فرج است .
انتظار فرج - به‌عنوان يكى از تكاليف مهم شيعيان در دوران غيبت - در مفهوم اسلامى خود عبارت است از آمادگى كامل و هميشگى انسان منتظر براى تحقق بخشيدن حكومت اسلامى جهانى به رهبرى حضرت مهدى ( عج ) . اين آمادگى زمانى حاصل مىشود كه انتظار كشنده علاوه بر بعد اعتقادى در بعد نفسانى و رفتارى نيز به اصلاح خود همّت گمارد .
از نظر روحى به حدّى از خودسازى و تزكيه نفس رسيده باشد كه در هر لحظه آمادگى لبيك‌گويى به نداى پيشواى خود و لياقت ديدار او را داشته باشد ؛ بگونه‌اى كه هيچ وابستگىاى نتواند او را از پيوستن به سپاه حضرت مهدى ( عج ) بازدارد . از نظر رفتارى نيز در طول زندگى خود به همه وظايف خويش عمل كرده ، در تمامى زمينه‌ها ، الگوى يك انسان كامل و يك بنده نيكوكار باشد .
بديهى است وصول به چنين مرتبه‌اى از كمال نفسانى و رفتارى ، كارى بس دشوار است و تنها انسان‌هايى بدان دست مىيابند كه - به تعبير بعضى روايات - « 1 »
خداوند دلشان
( 1 ) - ر . ك . ينابيع المودّة ، ج 3 ، ص 77 .