تاريخ تحليلى پيشوايان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٦٤
امامت
موسى كاظم ، وارث علوم پدر و داراى فضل و كمال او بود . او در پرتو گذشت و بردبارى فوق‌العاده‌اى كه ( در واكنش به رفتار مردم نادان ) از خود نشان داد ، كاظم لقب يافت ، و در زمان او هيچ كس در معارف الهى و دانش و بخشش به پايه او نمىرسيد . « 1 »
ابن ابى الحديد مىنويسد :
موسىبن جعفر ، فقاهت ، ديانت ، عبادت و بردبارى و شكيبايى را در خود جمع كرده‌بود . « 2 »
يعقوبى در وصف او مىنويسد :
موسى بن جعفر عابدترين مردم زمان خود بود . « 3 »
يحيى بن حسن ، نسب‌شناس مشهور درباره آن حضرت مىنويسد :
موسى بن جعفر به خاطر كوشش و تلاشش در عبادت ، عبد صالح خوانده مىشد . « 4 »
امام كاظم عليه السلام در همهء فضائل و مكارم اخلاقى سرآمد مردم زمان خود بود ، ليكن كرم و سخاوت آن حضرت به حدّى مشهود و فراگير بود كه ضرب‌المثل شده بود . ابن عنبه مىنويسد :
همواره نزد او كيسه‌هايى از زر بود و به هر كسى كه مىرسيد و به احسان آن حضرت چشم داشت ، مىبخشيد ، بطورى كه كيسه‌هاى زر او ضرب‌المثل شده بود . « 5 »
امامت
امامت
امام كاظم عليه السلام پس از شهادت پدر بزرگوارش در سال 148 رهبرى شيعيان را برعهده گرفت و در مجموع دوران 35 ساله امامت خود - كه در مدينه ، بصره و بغداد سپرى شد - با چهار نفر از خلفاى عباسى به نام‌هاى : منصور ، مهدى ، هادى و هارون معاصر بود .
شرايط سياسى دوران امامت امام كاظم عليه السلام از دو جهت حائز اهميّت است . نخست از آن جهت كه دو تن از مقتدرترين سلاطين بنىعباس ( منصور و هارون ) و دو تن از جبارترين آنان ( مهدى و هادى ) در آن حكومت مىكردند . در اين دوران بر خلاف اواخر
( 1 ) - الصواعق المحرقة ، ص 203 .
( 2 ) - شرح نهج‌البلاغه ، ج 15 ، ص 273 .
( 3 ) - تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 414 .
( 4 ) - تهذيب التهذيب ، ج 1 ، ص 239 .
( 5 ) - عمدةالطالب ، ص 196 .