تاريخ تحليلى پيشوايان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٥٩
امام صادق عليه السلام و مسأله امامت
علاوه بر اين ، سخنان ابوسلمه در محضر سفّاح و پوزش‌طلبى از وى به خاطر نامه‌اى كه به امام صادق عليه السلام نوشته گواه ديگرى بر عدم صداقت وى در دعوت از امام است . متن عذرخواهى او چنين است :
هدف من‌از اين كار ، قوام يافتن و پاگرفتن موقعيّت ( عباسيان ) بوده است نه چيز ديگر . « 1 »
امام صادق عليه السلام و مسأله امامت
امام صادق عليه السلام و مسأله امامت
برجسته‌ترين محور تبليغاتى امام صادق عليه السلام تبليغ امامت و پاسدارى از اين سنگر اساسى به‌عنوان تداوم بخش خط رسالت بود . پيشواى صادق در مقام ايفاى اين رسالت مهمّ در آن شرايط حسّاس ، از يك سو امامت حاكمان زمان خود را نفى كرد ؛ از سوى ديگر خويشتن را صاحب واقعى حقّ امامت و ولايت معرفى نمود .
امام عليه السلام در مرحله نخست ، موضع باطل و ضدّ اسلامى خلفا و كارگزاران آنان را حتى در حضور خود ايشان ، گوشزد و با بازداشتن پيروان خود از مساعدت با حكومت و مراجعه به محاكم قضايى آنان ، مشروعيّت دستگاه خلافت را نفى مىكرد .
* روزى مگسى چندين بار بر چهره منصور نشست . وى هر چه كرد نتوانست آن را از خود دور كند . سرانجام به ستوه آمد و با ناراحتى از امام صادق عليه السلام پرسيد : خداوند براى چه منظورى مگس را آفريد ؟ امام عليه السلام بىدرنگ فرمود : « لِيُذِلَّ بِهِ الْجَبابِرَةَ » : براى آنكه دماغ جبّاران و ستمگران را به خاك بمالد . « 2 »
( 1 ) - تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 350 .
( 2 ) - الفصول المهمه ، ص 234 و مناقب ، ج 4 ، ص 251 .