تاريخ تحليلى پيشوايان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٥٧
1 - برخوردار نبودن از حمايت‌هاى نظامى مردمى
نمىكردند ، كه چه بسا خود عليه آن موضع مىگرفتند . گفتگوى آن حضرت با يكى از يارانش در اين زمينه مؤيد اين معنا است . سَدير صيرفى مىگويد : بر امام صادق عليه السلام وارد شدم و به آن حضرت عرض كردم :
- خداى را چه نشسته‌ايد !
- چه شده سدير ؟
- از فزونى دوستان ، شيعيان و يارانتان مىگويم . سوگند به خدا اگر امير مؤمنان عليه السلام به اندازه شما پيرو ، ياور و دوستدار داشت ، دو قبيله تيم و عدى به خلافت طمع نمىورزيدند .
- فكر مىكنى ( ياران و شيعيان ما ) چند نفر باشند ؟
- يكصد هزار نفر .
- يكصد هزار نفر ! ؟
- بلى و ( شايد ) دويست هزار نفر .
- دويست هزار نفر ! ؟
- آرى و ( شايد ) نيمى از جهان ( اسلام ) .
امام عليه السلام ساكت شد . سپس فرمود : آيا امكان دارد با من تا يَنْبُع بيايى ؟ « 1 »
عرض كردم بلى . همراه امام رهسپار يَنْبُع شديم . . . در آنجا پسر بچه‌اى گلّه بز را مىچرانيد . امام صادق عليه السلام به گلّه نگريست و خطاب به من فرمود : سوگند به خدا اى سَدير اگر تعداد پيروان من به اندازه اين بزها بود بر جاى نمىنشستم . من بزها را شمارش كردم .
تعدادشان هفده رأس بود . « 2 »
برخوردار نبودن امام صادق از حمايت جدّى مردم به منظور تشكيل حكومت اسلامى به مردم عادى محدود نمىشود بلكه حتى علويان نيز كه شناخت بيشترى از آن حضرت و شايستگىاش براى خلافت داشتند ، بجز زيد بن على و تعداد اندكى ديگر ، او
( 1 ) - ينبع ، نام محلى است بر سر راه مدينه به مكه كه داراى چشمه‌هاى آب ، زمين‌هاى مزروعى و نخلستان‌هاى فراوان بود ( معجم البلدان ، ج 5 ، ص 450 ) .
( 2 ) - كافى ، ج 2 ، ص 242 .