تاريخ تحليلى پيشوايان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٠٨
ب - احساس گناه
شوند كه هرگونه تمردى را هر چند در خواسته‌هاى خود حق دار باشند ، در هم بكوبند .
اينك براى اينكه روشن شود امويان تا چه حد روى اعمال كثيف خود سرپوشى از دين مىگذاشتند دو نمونه تاريخى از خود انقلاب امام حسين عليه السلام نقل مىكنيم :
1 - ابن زياد در خطبه‌اى كه ضمن آن مردم را از يارى مسلم بازداشت گفت :
« وَاعْتَصِمُوا بِطاعَةِ اللَّهِ وَ طاعَةِ ائِمَّتِكُمْ » « 1 »
از دستور خدا و پيشوايان دينى خود اطاعت كنيد .
2 - عَمْرِو بْنِ حَجَّاج زُبَيدى - يكى از فرماندهان سپاه اموى در كربلا - وقتى ديد بعضى از سپاهيان به حسين عليه السلام پيوسته در ركاب او جنگ مىكنند فرياد زد : اى اهل كوفه از امير خود اطاعت كنيد و همراه جماعت باشيد و در كشتن كسى كه از دين خارج شده و با امام مخالفت كرده ، شكّى به خود راه ندهيد ! . « 2 »
در چنين جوى مطمئن‌ترين راه قطع اين نفوذ جعلى دينى اين بود كه شخصى بر ضد آن قيام كند كه از نظر همه افراد ملت داراى امتيازات مسلّم دينى باشد ، تا نقاب دين از چهرهء كريه حكومت اموى به يك سو زند و ماهيت كثيف آن را آشكار سازد .
چنين مجاهد فى « سبيل‌الله » اى جز حسين بن على عليه السلام نبود ؛ زيرا او محبوبيت و نفوذ و احترام خاصى در ميان مردم داشت . عكس‌العمل يزيد در برابر انقلاب حسين عليه السلام خط فاصلى ميان اسلام و حكومت اموى كشيد و ماهيّت اصلى حكومت بناحق اموى را آفتابى ساخت . جناياتى كه بنىاميه درباره حسين عليه السلام و ياران و اهل بيتش مرتكب شدند هرگونه رنگ دينىاى را كه به خود گرفته بودند به كلى زدود و ماهيّت ضد دينى آنها را آشكار ساخت .
ب - احساس گناه
ب - احساس گناه
اثر مهم ديگر انقلاب حسين بن على عليه السلام و مخصوصاً نقطهء پايان آن ، احساس گناه و بيدارى وجدان در كليه افرادى بود كه مىتوانستند به يارى آن حضرت بشتابند و نشتافتند . احساس گنهكارى و نهيب وجدان و عقل ، عامل نيرومندى در دل افرادى كه
( 1 ) - تاريخ طبرى ، ج 5 ، ص 368 .
( 2 ) - همان مدرك ، ص 435 .