تاريخ زندگانى امام رضا (ع) (فارسى) — الصفحة ٨٦

جايگاه امامت

امامت و فزونى اختلاف مردم در اين مسأله سخن به ميان آمد .

من خدمت امام‌رضا ( ع ) رسيدم و آن گرامى را در جريان گفتگوهاى مردم دراين مورد قراردادم .

امام ( ع ) تبسّمى كرد و فرمود : . . . آيا آنان قدر و منزلت امامت و جايگاه آن در ميان امت را مىدانند تا در مورد انتخاب امام اختيار داشته باشند ؟

مقام امامت بلندتر و جايگاهش رفيع و عميقتر از آن است كه مردم با عقول خود ، حقيقت و كُنه آن را درك كنند يا به ميل و اختيار خود امامى را برگزينند .

امامت ، منصبى است كه خداوند آن را پس از « نبوت » و « خُلّت » ، در مرحلهء سوم به حضرت ابراهيم اختصاص داده و فضيلتى است كه او را بدان مشرّف نموده و نامش رابلند آوازه ساخته است ، آنجا كه مىفرمايد : « انى جاعِلُكَ لِلنَّاسِ اماماً » .

حضرت ابراهيم با خوشحالى گفت : « وَ مِنْ ذُرِّيَتى » .

خداوند فرمود : « لا يَنالُ عَهْدِى الظَّالِمينَ » . « 1 »

( و بدين ترتيب ) اين آيه امامت هر ستمگرى را تا روز قيامت باطل ساخت و آن را در ميان برگزيدگان و پاكان نهاد . . . .

امامت ، مقام انبياء و ميراث اوصياء است . امامت ، خلافت خدا و رسول و مقام اميرمؤمنان و ميراث حسن و حسين است . . . .

حضرت رضا ( ع ) پس از بيان جايگاه والاى امامت به تشريح ويژگيها و برجستگيهاى مهمّ امام پرداخت و فرمود :

امام ، حلال خدا را حلال و حرام او را حرام مىداند و حدود الهى را اجرا مىنمايد و از دين پروردگار دفاع مىكند و مردم را با حكمت و پند و موعظهء نيكو و برهان قاطع به راه پروردگار فرامىخواند .

امام همچون خورشيد درخشانى است كه نورش همه گيتى را فرامىگيرد ، ليكن خود در افق بلندى است كه دست كسى به آن نمىرسد و چشمها آن را درنمىيابند .

امام چون ماه شب چهارده ، نورانى ، و مانند چراغ فروزان و ستارهء راهنمايى است كه در

( 1 ) - بقره ( 2 ) ، آيهء 124 . يعنى : ( خداوند به ابراهيم فرمود : ) من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم . ( ابراهيم عرض كرد : ) از دودمان من [ نيز امامانى قرار بده ! ] ( خداوند فرمود : ) پيمان من به ستمكاران نمىرسد .