تاريخ زندگانى امام رضا (ع) (فارسى) — الصفحة ١١٠
الف - واقفيّه
آنها كافر ، مشرك و زنديق هستند . « 1 »
محمد بن ابى عمير از يكى از اصحاب نقل مىكند كه وى گفت : به امام رضا ( ع ) عرض كردم : فدايت شوم ، گروهى بر امامت پدرت توقف كرده مىگويند او نمرده است .
امام ( ع ) فرمود :
دروغ مىگويند . آنان به آنچه كه خداوند بر پيامبرش فروفرستاده است كفر ورزيده‌اند . . . . « 2 »
امام رضا ( ع ) سران واقفيّه را كه مال دوستى و دنياپرستى ، آنان را به انحراف كشانده بود از خود طرد و آنان را افرادى شقىّ « 3 »
، لعين و مشرك « 4 »
معرفى كرد . ولى نسبت به فريب خوردگان اين فرقه برخوردى ارشادى و روشنگرانه داشت .
براثر تلاشهاى تبليغاتى امام ( ع ) و ارائه معجزات و كرامات گروه زيادى از فريب‌خوردگان اين فرقه مانند « عبدالرّحمان بن حجّاج » ، « رِفاعة بن موسى » ، « يونس بن يعقوب » ، « جميل بن درّاج » ، « حمّاد بن عيسى » ، « احمد بن محمد بن ابى نصر » ، « حسن بن على وشّا » و . . . آگاه شده به حق راه يافتند . « 5 »
گروهى از واقفيّه مانند « على بن ابى حمزه بطائنى » ، « محمد بن اسحاق » ، « حسين بن مهران » و « حسن بن سعيد مكارى » به حضور امام ( ع ) رسيدند . على بن ابى حمزه آغاز به سخن كرد و از حضرت رضا ( ع ) پرسيد :
- از پدرت چه خبر ؟
- او رحلت كرده است .
- امر امامت را به چه كسى واگذاشت ؟
- به من .
- تو سخنى مىگويى كه هيچ يك از پدرانت از اميرمؤمنان و پس از او نگفته است .
- ليكن بهتر و برتر از پدرانم ، يعنى رسول خدا ( ص ) فرموده است .
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 48 ، ص 263 .
( 2 ) - همان ، ص 265 .
( 3 ) - همان ، ص 256 .
( 4 ) - همان ، ص 257 .
( 5 ) - الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 47 .