تاريخ زندگانى امام حسين (ع) (فارسى) — الصفحة ٤٠

به سوى مكّه

« وَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنى مِن‌َالْقَوْمِ الظَّالِمينَ » « 1 »

را تلاوت مىفرمود ، « 2 »

مدينه را ترك كرد تا انقلابى ديگر آغاز كند .

« بَنى هاشم » - جز تعداد اندكى از دودمان « ابوطالب » - از همراهى حسين ( ع ) دريغ ورزيدند . از پيام امام ( ع ) به آنان كه :

« هر كس به من بپيوندد شهيد مىشود و آنكه تخلّف ورزد به پيروزى ( وحكومت ) نخواهد رسيد . » « 3 »

بر مىآيد كه آنان به اعلم به اينكه راه حسين ( ع ) راه شهادت است ؛ به طمع دنيا و رسيدن به حكومت از آن حضرت كناره گرفتند .

امام ( ع ) بر خلاف « عَبْدُاللَّهِ بْنِ زُبَيْر » كه از بيراهه راهى مكّه شده بود ، راه اصلى مكّه را در پيش گرفت . پيشنهاد شد بهتر است از بيراهه برويم ، مبادا مأموران از پى برسند .

امام ( ع ) نپذيرفت و فرمود :

« از راه اصلى جدا نخواهم شد تا آنچه را كه خداوند خواهد انجام دهد . » « 4 »

امام حسين ( ع ) با كاروان جهاد ، شهادت و اسارت ، پس از پيمودن پنج شبانه روز راه ، شب جمعه ، سوّم شعبان - سالروز ولادت خويش - وارد مكه شد تا از نو حياتى بيابد ، حياتى ابدى و جاودانه و به حيات او ، اسلام را ميلاد و حياتى تازه آغاز گردد .

امام ( ع ) چون به مكّه رسيد اين آيه را خواند :

( 1 ) - قصص ، آيهء 21 . يعنى موسى از مصر با حال ترس و انتظار بيرون رفت و گفت : پروردگارا ! از اين قوم ستمگر نجاتم بخش .

( 2 ) - الارشاد ، ص 202 .

( 3 ) - اللهوف ، سيد بن طاوس ، ص 28 .

( 4 ) - الارشاد ، ص 202 . ممكن است يكى از علتهاى انتخاب راه عمومى اين باشد كه امام ( ع ) در اين مسير با افراد بيشترى كه احياناً براى انجام عمره عازم مكه هستند ، ديدار مىكرد و آنها را در جريان قيام خود قرار مىداد .