المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٧

علائم فعل

بر فتح است و بهرصورت ساكن نيست .

سپس مصنّف گويد :

يكى ديگر از علامت‌هاى فعل يائى است كه در كلمه « افعلي » مىباشد .

شارح گويد :

و نيز يائى كه در كلمات « هاتى » و « تعالى » و « تفعلين » مىباشد .

مؤلّف گويد :

مقصود يائى است كه علامت مفرد مؤنّث مخاطبه مىباشد كه هم بفعل امر حاضر متّصل شده مانند سه مثال اوّل يعنى :

افعلي و هاتى و تعالى و هم بفعل مضارع ملحق مىگردد مانند مثال اخير يعنى تفعلين .

پس از آن مصنّف مىگويد :

يكى ديگر از علامت‌هاى فعل الحاق نون تأكيد به آن است .

شارح گويد :

اعمّ از آنكه نون مزبور مشدّده و باصطلاح مثقّلّه بوده همچون نون در اقبلنّ يا خفيفه باشد مثل آنچه در « ليكونن » مىباشد .

مؤلّف گويد :

اين نون فقط بفعل امر يا افعاليكه معناى طلب در آن‌ها است همچون نهى و استفهام متّصل مىگردد .

بنابراين بفعل ماضى و مضارع خالى از معناى طلب هرگز ملحق نمىشود .

پس از آن مصنّف گويد :

بواسطه اين علائم فعل منجلى مىشود .

شارح گويد :

كلمه « ينجلى » يعنى « ينكشف » و حاصل آنكه :