المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥١

[ وجوهى كه در قرائت كلمه جايز است ]

پرواضح است كه غنى از فقير اشرف است .

قوله : و كلمة بها كلام قد يؤمّ : لفظ « كلمه » بسه وجه خوانده شده :

[ وجوهى كه در قرائت كلمه جايز است ]

[ وجوهى كه در قرائت كلمه جايز است ]

1 - كلمه بفتح كاف و سكون لام .

2 - كلمه بكسر كاف و سكون لام .

3 - كلمه بفتح كاف و كسر لام .

قرائت سوّم لغت اهل حجاز است كه افصح عرب هستند و دو قرائت ديگر لغت بنى تميم مىباشد .

و ضمير در « بها » به كلمه عود مىكند و كلمه « يؤمّ » مضارع مجهول از « امّ » ، « يؤمّ » از باب نصر ، ينصر به معناى قصد كردن مىباشد .

قوله : لا فى الاصطلاح : يعنى اصطلاح نحويان .

قوله : كقولهم : يعنى كقول اهل لغت .

قوله : و هذا من باب تسمية الشّيئ باسم جزئه : مشار اليه « هذا » اطلاق كلمه بركلام مىباشد .

قوله : ثمّ شرع فى علامة كلّ من الاسم الخ : ضمير فاعلى در « شرع » به مصنّف راجع است .

قوله : و بدء بعلامة الاسم : ضمير فاعلى در « بدء » به مصنّف عود مىكند .

قوله : لشرفه على قسيميه : ضمير در « شرفه » و « قسيميه » به اسم راجع بوده و مقصود از « قسيم » مقابل مىباشد چه آنكه افراد يك مقسم در مقابل يكديگر واقع مىباشند .

قوله : باستغنائه عنهما : ضمير در « باستغنائه » به اسم و در « عنهما » به فعل و حرف عود مىكند .

قوله : لقبوله الاسناد بطرفيه : ضمير در « لقبوله » به اسم و در « طرفيه » به اسناد عود مىكند .

مؤلّف گويد :

مقصود اينستكه اسم هم مسند واقع شده و هم مسند اليه لذا اركان كلام