المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٤
صله الف و لام
فضرورة بالاتّفاق .
ترجمه و شرح :
صله الف و لام
صله الف و لام
مصنّف گويد :
صله الف و لام موصول وصفى كه صريح باشد واقع مىشود .
شارح گويد :
مقصود از صفت صريح ، وصفى است كه در وضعيّت خالص باشد همچون اسم فاعل و اسم مفعول .
مؤلّف گويد :
مصنّف در برخى از تأليفاتش گفته است :
مقصود از صفت صريح ، اسم فاعل همچون الضّارب و اسم مفعول مانند المضروب و صفت مشبّهه مثل الحسن الوجه مىباشد .
شارح گويد :
بخلاف وصف غير خالص كه براى صله واقع شدن الف و لام صلاحيّت ندارد .
و مراد از غير خالص وصفى است كه جنبه اسميّت در آن غالب باشد مانند : الابطح .
چه آنكه در لغت به معناى زمين ريگ‌زار را گويند ولى غالب استعمال آن در مكان مخصوص يعنى مكّه و نواحى آن مىباشد و بدين ترتيب استعمال و به كار بردنش در معناى اسمى بيش از وصفى است .
سپس مصنّف گويد :
بندرت افعال معرب صله براى « الف و لام » واقع مىشوند .
شارح گويد :
مقصود از افعال معرب فعل مضارع مىباشد و از همين قبيل است آنچه در كلام فرزدق شاعر آمده :